اینقد که ما از زیست و باقی دروس تجربی درس زندگی گرفتیم، از هویت، مدیریت خانواده، دینی و امثالهم کتبی که وظیفه‌شون یاد دادن این مفاهیمه، چیزی یاد نگرفتیم.

غمگینم مثل این دوتا خانوم محصور توی جمع‌مذکر.

غمگین‌تر میشم وقتی به این فکر می‌کنم که شماره 13 هم یه خانوم باشه.

اینا برای تولید محتواست وگرنه الان در حد تمام آقایونی که آخر کنار پنجره نشستن خوشحالم.

پنجره؟ شیشه اتوبوس می‌گفتم.🗿

_بطالت و فکر کردن به مسائل کم‌اهمیت کافیه،باید برم سر درسام_ چیزی که می‌بینم:

درگیری ذهنی در این ابعاد

اینقد نورانی و ملکوتی شدم که همکلاسی‌هام با دیدن‌م توی مدرسه صلوات می‌فرستن... البته اينکه حضورم توی مدرسه در دسته اتفاقات نادره شاید تاثیرگذاری کمی داشته باشه. خیلی کم.

امروز در پاسخ به چند سوال دبیر ریاضی پیرامون کنکور پسر یازدهمی‌ش و محتواهای آموزشی اونقد منبر رفتم که در آخر وقتی گفت خب شما گوشی داری؟ میخواستم بگم باید با منشی‌م در رابطه با پذیرش دانش‌آموزا هماهنگ کنید.

اینکه پرسید گوشی داری یا نه میتونه نشونه خوبی باشه... مثل اینکه فراموش کرده ترم قبل در حالی که من توی دفتر بودم و اون سر کلاس، گوشیِ توی کیفم در فاصله ٨ تا ٨وربع پیوسته به صدا در اومده بود برای بیدار کردن صاحاب‌ش(:

توی دفتر چیکار می‌کردم؟ وا. خب مشخصه. داشتم برای مدیرمون توضیح می‌دادم که من واقعا به قوانین و نظم مدرسه شما احترام می‌ذارم و عدم حضورم صرفا به دلیل کم‌شعوریمه.

_دخترم خیلی دپرس و ناراحت به نظر میاد، معلوم نیست چه مشکلی براش پیش اومده_ دخترش :