تا دیروز، در اوقاتی که عصبانی می‌شدم می‌گفتم دارم به ماهیت مریم امیرجلالی می‌رسم. و حالا بعد اینکه عکس‌های جَوونی و زیبایی‌ ایشونو دیدم دیگه جا برای گفتن این جمله هم نمی‌مونه و همون من دیگه nmt.

سوال نکنید چرا محترمانه راجبشون حرف می‌زنم و بهشون می‌گم ایشون و اینها، شما که عصبانیت بانو رو دیدید. این کارا برای محافظه کاریه.

مشت نمونهٔ خروار:

واکنشم به لفت دادن‌‌ها و لفت‌دهندگان:

الان دقت کردم دیدم اسم نخست وزیر اسرائیل اینجوریه که انگار یکی به اسم 'نتا' رو خطاب می‌کردن که نیاد ولی اون مقاومت داشته و در انتها شخص منادی به نتا می‌گه هوو...

من هرباری که میام از ظرف‌های مهمونی برای خودم استفاده کنم، یک مادر درون بهم می‌گه: این واگعیه یا کیکه؟

شوخی کردم. مادر درونم می‌گه : فکر می‌کنی شایستگی و لیاقت غذا خوردن توی این ظرف‌ها رو داری؟

که دیروز برخلاف سابق، به این سوال بله گفتم. خرما رو هسته گرفتم و داخلش مغز گذاشتم و بعد چیدم‌شون توی ظرف‌های مذکور و گذاشتم روی میزم. الان احساس می‌کنم یه جور خاصی شرمندهٔ خودمم و احتمالا برای رفع شرمندگی و جبران لطف، منم برم برای خودم کار دیروز رو انجام بدم.

هیئت مناطق برخوردار :

بابت کیفیت تصویر، یک آیفون معذرت.

یعنی طی پرتاب‌های موشکی اخیر خاخام‌ها پخته شدن؟