🔮🪄

بچگیِ آرامی نداشتم. روزها را با شمردنِ زمان سپری می‌کردم؛ منتظرِ بزرگ شدن بودم. فکر می‌کردم قدم که بلندتر بشود، دیوارها هم کوتاه‌تر می‌شوند و دیگر میانِ آن‌ها حبس نمی‌مانم. فکر می‌کردم دیگر به آسمان برای آزادی‌‌اش حسادت نخواهم کرد. دلم می‌خواست چمدان خیالیِ خالی‌ام را با خودم بردارم و با همان ستاره‌ی کوچکِ امیدی که تهِ دلم می‌تپید، بروم. نمی‌دانستم به کجا. فقط می‌دانستم ماندن بیشتر درد دارد. اما حالا که نصفه‌نیمه بزرگ شده‌ام، باز هم دلم می‌خواهد فرار کنم؛ بی‌آن‌که بدانم به کدام ستاره. راستش بزرگ شدن خودش سیاره‌ای‌ست بی‌راهِ فرار. شاید برای همین است که هنوز جایی میانِ گذشته جا مانده‌ام با همان چمدانِ خالی، و دلی که مثلِ رزِ شازده‌کوچولو، در انتظار... آرام‌آرام پژمرده شد. .𓂃 ࣪˖ ִֶཐི𖥔ཋྀ󠀮 H-تقدیم به دخترک اختر 88

آدمها به دو دسته تقسیم می‌شوند. آنهایی که نون ته پیتزا را نمیخورند و آنهایی که نون ته پیتزا را از خود پیتزا بیشتر دوست دارند. این گروه نون بستنی را بیش از بستنی میخواهند. دور کلوچه را از مرکز کلوچه بیشتر دوست دارند. حتی دور نون بربری را بیشتر از بخشهای برشته آن می‌پسندند. شاید این گروه آدمها در زندگی هم اطراف زندگی را بیش از خود زندگی مشتاق باشند. مسیر را از مقصد بیشتر دوست داشته باشند. معلوم نیست کدام یک از این دو گروه افراد کارشان درست‌تر است ولی به نظرم دسته دوم در زندگی بیشتر و ساده‌تر کیف می‌کنند. -رختکن بازنده‌ها اپیزود شماره بیست و هفتم.

𖦁ׅ ࣪ ׂ ៵ 🕯 ࣪ ִֶָ هنوز ناتوانی در نوشتن را می‌شود نوشت تاریکی‌ای را که در ما به همه چیز نگاه می‌کند و هیچ‌گاه و هیچ‌جا جُفت نمی‌شود. تو فکر می‌کنی ما می‌توانیم بقیه‌ی خواب‌هایمان را پیدا کنیم؟ کتاب‌هایی را که تمام می‌شوند ادامه دهیم؟ و بگوییم از تمام شدنِ هر چیزی باید ترسید؟ برویم و چند سال در دریا گم شویم و وقتی که بیاییم بگوییم ما از دریا آمده‌ایم؟ تو فکر می‌کنی ما چه‌گونه همه‌ی این چیزهای ساده را بلدیم؛ بیدار شدن از خواب قدم زدن  در خانه نشستن و سکوت درباره‌ی اشیا را؟ پیش‌گویی کُن که آینده قبلا تمام شده  یک‌نوع بیماریِ مُسری در نگاه‌ها پیدا شده: تو غریبه‌ای، من غریبه‌ام پدر غریبه، خواهر غریبه زمین پُر از غریبه‌هاست -کسی این را می‌نویسد- تو فکر نمی کنی ما همدیگر را، جایی دیگر، دیده باشیم؟ جایی در موسیقی؟ °˖ 𓂀 فکر نمی‌کنی داشتنِ چشم ابرو دهان سر چیز بسیار غریبی‌ست؟ آن‌قدر همه‌چیز را می‌بینیم که هرگز نشناسیمشان همیشه می‌ترسم که به این بازی عادت کنم. - شهرام شیدایی

باشد که روزگار ظلم به سر آید و آفتاب برآید و حقیقت در چهره‌ی مردم بدرخشد و عشق آن سپیده دمی گردد که به سوی آن گام بر می‌داریم. - فریدون فرخزاد

📪 پیام جدید پادکست گوش میدی؟ میشه اسم پادکستای مورد علاقتو بگی و بگی که کی گفتشون؟ #دایگو

نه راستش ولی یدونه مورد علاقه دارم

🪼