یار آن بود که صبر کند بر جفای یار ترک رضای خویش کند بر رضای یار

در تماشای تو قانع نشوم من به دو چشم همه چشمان جهان گو به سرم بشتابند

آب از هیبت عباسی تو میلرزد بی عصا آمده ای حضرت موسی شده ای

یک قصه بیش نیست غم عشق وین عجب کز هر زبان که می شنویم نا مکرر است

دیدی که مرا هیچ کسی یاد نکرد جز غم که هزار آفرین بر غم باد

من امده بودم ک تا مرز رسیدن همراه تو فرسنگ ب فرسنگ بمیرم

می نشیتی رو به رویم خستگی در میکنی چای میریزم برات توی فنجانی که نیست

تو همانی که دلم لک زده لبخندش را او که هر نتوان یافت همانندش را

آمدی جانم به قربانت ولی دیر آمدی بی وفا حالا که من از جان شدم سیر آمدی

از برای امتحان چندی مرا دیوانه کن گر به از مجنون نبودم باز عاقل کن مرا

- صعود ، عروج ، معراج .. ؟ + معراج قشنگ تر است! - دلیلت چیست؟ + یادت هست اوایل خلقت، گفته بودم من زمین را به عشق پنج تن آفریده ام؟ - آری! به وضوح یادم است .. گفته بودی آن پنج تن، محمدت، علی‌ات، فاطمه‌ات، حسن‌ات و حسین‌ات هستند .. خب؟ - مخلوقِ امروزِ من، از احباب این پنج تن است .. به عشق آن ها نفس میکشد! به عشق آن ها، زندگی میکند .. به عشقِ آن ها، بندگی میکند .. عشق، نه محصول شهوت است و نه محصول خواسته های رذل نفس انسانیت. عشق، گاه میشود وسیله ای برای رشد، میشود نردبان، میشود کوهی برای تکیه زدن بر آن .. شاعرانه نیست؟ - چرا! زیباست، ولی .. ربطش را با معراج نمیفهمم!؟ + او معراج است. بالا می‌رود و میشود وسیله ی بالا رفتنِ بقیه .. مانند محبوب هایی که برای خودش، برگزیده ‌.. و اما، عشق، عشق .. - وسیله ای برای رشد است . + آری، و معراج، بی عشق و محرک، امکان پذیر نیست .. - منبعِ جوشش این شعله های پرحرارت عشق را از کجا در جانش گذاشته ای؟ + منبعش، همان پنج تنِ برگزیده ام هستند ..

وقتی این طوری توصیفت میکنن :)))) میتونی بغض نکنی؟ :)))))