ﺭﻭﺡ ِﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﻣﻦ ﻫﺮ ﺟﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﯽﺭﻭﺩ ﺧﺎﻧﻪﯼ ﺩﯾﻮﺍﻧﮕﺎﻥ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﮕﺮ ؟

همچون‌ انارخون دل‌‌ازخویش‌میخوریم غم‌پروریم‌‌حوصله‌شرح‌قصه‌نیست .

چه نماز باشد آن را که تو در خیال باشی تو صنم نمیگذاری ک مرا نماز باشد(:

دلتنگ خودم هستم و از من خبری نیست مفقودُالاثر گشتم و از من اَثری نیست((:

درد دارد كه خودت علتِ لبخند شوی و دلت در همه حالات پُر از غم باشد..

لمس تو حرام است در آیین من اما ، میبوسمت این بار تَوَکلْتُ عَلَی اللّٰه .

عاقبت دستانمان رو می‌شود با شعرها ، مثل چشمانی که بعد از گریه‌ها پف می‌کنند .

نفسم‌ بند ِنفس‌های‌ کسی‌ هست‌ که‌ نیست ؛ بی‌گمان‌ در دل ِمن‌ جای‌ کسی‌ هست‌ که‌ نیست (:

شده روزی برسد بغض امانت ندهد؟! هرچقد گریه کنی هیچ زِ یادت نرود

دریا اگر سر می زند بر سنگ حق دارد تنها دوای درد عاشق ناشکیبایی است شاید فقط عاشق بداند او چرا تنهاست : کامل ترین معنا برای عشق تنهایی است…

تو مگر در به دری خانه نداری ای بغض!؟ همه شب سر زده مهمان گلویم هستی...🚶‍♂

به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم ؛ شمایلِ تو دیدم نه عقل ماندو نه هوشی ..