من ثانیه در ثانیه کم خواهم شد آنگاه... نگاه... گاه... آه... از دوری...

‌ دیوارها همه‌چیز را می‌شنوند؛ شاید برای همین است که سرانجام ترک برمی‌دارند و فرو می‌ریزند.. بعضی حرف‌ها آن‌قدر سنگین‌اند که در حنجره جا نمی‌شوند، روی کاغذ نمی‌آیند و در هیچ شعری خلاصه نمی‌شوند؛ سرریز می‌شوند روی تن خسته و زبر دیوارها .. اینجا، درست در کنار پنجره‌ای که روزگاری شاید رو به امیدی باز می‌شد، تنها یک کلمه جا مانده است: «آه». کوتاه‌ترین کلمه‌ای که می‌توان تمام ناگفته‌ها، تمام دل‌شکستگی‌ها و تمام رفتن‌های بی‌برگشت را در آن خلاصه کرد. یک «آه» سرخ و کشیده، مثل خونی که از زخمی کهنه بر پیکر سیمان و گچ دلمه بسته باشد... زمان می‌گذرد، رنگ‌ها می‌ریزند و آدم‌ها دور می‌شوند؛ اما آه‌هایی که از سر دل‌تنگی کشیده شده‌اند، تا ابد روی دیوارهای این شهر نفس می‌کشند :) ‌#عکاسی‌خیابانی‌

_

خانه؛ آنجاست که وقتی به آسمان خیره می‌شوی، نقشِ وطن را می‌بینی، هیچ مرزی نمی‌تواند حسِ “بودن” در وطن را از دل‌های ما جدا کند .. #ایران‌

_

و اینچنین بر دستان مردمانی که هنوز به سوگ نشسته‌اند، تا خورشید بدرقه شدی…

_

ما به شهیدانمان نمیگوییم خداحافظ بلکه میگوییم به امید دیدار .. -شهید سیدحسن نصرالله-

‌ چه آرام می‌آیند مردانی که روزی برای آرامشِ ما ایستادند . . و چه سنگین است وداع با آن‌ها .. -تشیع شهید عباس آقایی- @Hariimaah118