به مرحله ای رسیدم که بجای خریدن هر خوراکی میگم چای هست چای میخورم ولش کن.

برای بدست آوردن چیزایی تلاش کنید که هرکسی نمیتونه بهشون برسه، وگرنه کارهای ساده رو همه میتونن؛

وقتی بین همکلاسی‌های خودمم اصلا متوجه نمیشم اما تو جمع‌های دیگه تازه میفهمم چقدر حقوق پیر و سخت‌جونمون کرده، درست مثل سربازهایی شدیم که مدتها روزاشون رو تو پادگان گذروندن، خشک و جدی با یه خستگی ته چهره‌ی همیشگی، در مواجه با ادم‌های دیگه برام سوال میشه چطور انقدر راحت و بَشاش‌ند، تعجبی نداره که استادامون درطول ترم شاید نهایت دوبار بخندند، اینم از نتایج رشته ما. البته برای همه قابل تعمیم نیست صرفا تجربه شخصی خودمه.

بریم همون همیشگی. (جزوه‌نویسی)

امان از صبحی که اینطور شروع میشه.