زیر این خاک ها پیکر بزرگترین فرمانده نظامی جهان در صده اخیر نه بلکه پیکر مطهر شهیدی آرمیده که بنده صالح خدا بود. عارف بود و تمام زندگیش را وقف دفاع از مظلومین کرده بود. خون مطهر او و همه شهدای جبهه مقاومت پایان ظلم و استبداد را رقم خواهد زد ان شاالله… پ.ن: دعاگوی همه عزیزان هستم

روزانه صدها و هزاران مسلمان را به شهادت برسانند و زن و بچه و پیر و جوان را به خاک و خون بکشانند کوچکترین واکنشی نشان نمی دهند اما برای مراسمی که نه سند درست تاریخی دارد نه توصیه دینی برای آن داریم خودشان را قرمز پوش میکنند و شنیع ترین رفتارها و گفتارها را بروز میدهند و به خیال خامشان در حال کسب رضایت حضرت زهرا سلام الله علیها هستند. این جماعت مصداق بارز جاهلان به ظاهر دین مدار در عضر حاضرند. @maknunat

یمن مردمان عجیبی دارد در نهایت سادگی، در نهایت ایمان و در نهایت مقاومت و ایستادگی برای دفاع از غزه مظلوم با اینکه سال ها خودشان درگیر جنگ خانمان سوزی با سعودی ها بودند وارد جنگ شدند و تا امروز هر چه هزینه داده اند ذره ای عقب نشینی نکرده اند. در کلامشان ایمان به خدا موج میزند ذره ای به نصرت الهی شک ندارند. امروز با جمعی از دوستان برای عرض تسلیت به دیدار سفیر یمن در ایران رفتیم. او هم مثل همه یمنی هایی بود که اوصافشان را شنیده بودیم. بارها از حمایت های جمهوری اسلامی و اینکه ایران همیشه در کنار ملت یمن ایستاده قدردانی کرد و چند کلامی هم از صحیفه زین العابدین علیه السلام جمعمان را میهمان کرد. @maknunat

اگر اهل مطالعه کتاب،اهل فکر،اهل تلمذ و شاگردی کردن در محضر علما و بزرگان نباشیم خودآگاه یا ناخودآگاه موج های رسانه ای و بلاگرهای عمدتا ضعیف و بی مایه ولی پر مخاطب در فضای مجازی افکار ما را می سازند. و این هم برای دنیای ما خطرناک است هم برای آخرت ما اگر فلان شخصیت در کانالش یکی را تقبیح کند به واسطه اعتمادی که به او پیدا کرده ایم ما هم آن شخصیت را تقبیح میکنیم. اگر مدح کسی را بگوید ما هم مرید و طرفدارش میشویم. در حالی که از پشت پرده تعریف ها و تخریب ها بی اطلاعیم و همه کنش های افراد را در این فضا از سر دلسوزی و دغدغه میدانیم. فردای قیامت ما مسئول تمام حرف ها و کنش های حقیقی و مجازیمان هستیم. مراقب باشیم و برای ساخت فکر و اندیشه و اعتقاداتمان وقت بگذاریم... @maknunat

جانباز حادثه تلخ پیجر💔 🔷بعد از اتفاق تلخ پیجر هر دو چشمش را از دست داد و پزشکان گفتند؛ هرگز توانایی بینایی نخواهد داشت… 🔷همیشه می‌گفت:«تنها آرزویم این است که بزرگ شدن دخترم را ببینم که قد می‌کشد و مثل مادرمان فاطمه کبری (س) حجاب بر سر می‌گذارد ». و امروز… 🔷با اینکه دیدن برایش غیرممکن شده، می‌گوید:«هرگز به مشیت الهی اعتراض ندارم». 🔷دختر نازنینش یک سال بزرگ شده، حجابش را بر سر گذاشته و پدرش به او افتخار می‌کند؛ حتی بدون اینکه بتواند با چشمانش او را ببیند... #حسام_الدین_براتی : https://eitaa.com/joinchat/2891120712C1af0a78410

یکی از تلخ ترین صحنه ها که در سفر به لبنان می دیدیم و دل همه ما را به درد می آورد وضعیت جانبازان حادثه پیجر بود. مردان رشید و تنومندی که تا مدتی قبل سلاح به دست مشغول مبارزه با اسرائیل بودند و امروز دست و چشمشان را از دست داده بودند و برای راه رفتن ساده هم از خانواده کمک میگرفتند. یکی از بچه های حزب الله برای ما خواب جالب یکی از این جانبازان عزیز پیچر را که بعد از حادثه دیده بود را در کنار مزار شهید سید حسن نصرالله نقل کرد که ان شاالله در فرصت مناسبی نقل خواهم کرد.

یک سال گذشت ولی سید عزیز ما طنین صدای شما در گوشمان خاموش نشده است. سید مقاومت، همچنان ما اسرائیل را از خانه عنکبوت سست تر میدانیم و هنوز فرزندان و یاران شما یک هدف واضح و مشخص دارند آن هم پاک کردن عالم از این غده چرکین و سرطانی است. به خون پاکن قسم که این هدف را محقق خواهند کرد.با اراده ای قوی تر و عزمی راسخ تر... پ.ن: خدایا خودت شاهدی که چه روزگار سختی را گذراندیم و چه داغ های بزرگی را از سر گذراندیم عزیزانی را از دست داده ایم که هر وقت یادشان میکنیم بی اختیار اشک از چشمانمان سرازیر می‌شود. دنیای بدون حاج قاسم دنیای بدون حاج رمضان دنیای بدون حاجی زاده و باقری شهید نصرالله ارزش ماندن ندارد... اف بر این دنیا @maknunat

به بهانه سالگرد شهادت سید حسن در چند پست ان شاالله امشب و فردا اگر عمری باشد خاطرات سفر پارسالم به بیروت برای شرکت در مراسم تشییع را می نویسم. هر چه از سید مقاومت و این ولی و عارف بزرگ و با عظمت بگوییم و بنویسیم ذره ای از حقی که به گردنمان دارد را نمی توانیم ادا بکنیم...

سفرنامه لبنان – قسمت اول ساعت حدود ۲۱ روز دوشنبه، در دفتر یکی از دوستانم نشسته بودم. قرار بود برای شرکت در مراسم تشییع سید، عازم لبنان شود. خیلی دلم میخواست من هم در مراسم شرکت کنم و با دیدن او و شنیدن صحبت هایش این حس در وجودم تشدید شد. همیشه دوست داشتم سید را از نزدیک ببینم، او را از نوجوانی که قدری شناختمش عمیقا دوست می داشتم اما دست روزگار و فرزندان شیطان، این آرزوی هرچند محال را به قیامت موکول کردند و این بار، آرزوی به ظاهر دست‌نیافتنی من، شرکت در مراسم و زیارت مرقدش شده بود. هیچ ذهنیتی از اینکه چطور می‌شود به لبنان سفر کرد نداشتم آن هم با پرواز غیرمستقیم به کشور دیگر... تلفن را برداشتم و با مهدی رفیقم تماس گرفتم. او بارها و بارها به لبنان رفته بود و این بار هم قرار بود عازم شود . پیش خودم گفتم سؤال را که بپرسم، حتماً کمکم می‌کند و چه‌بسا بگوید: «بیا این سفر را با هم برویم» و خیال من کاملاً راحت شود. تماس گرفتم و مسئله را مطرح کردم. گفت: «کاری ندارد، برو به فلان سایت و مبدأ را بزن تهران و مقصد را بزن بیروت، و هر بلیطی را که موجود بود بخر، همین.» تلفن را که قطع کردم، دلم را به دریا زدم و رفتم از سایت برای روز جمعه بلیط تهیه کردم: از تهران به شارجه، و از شارجه به بیروت. یک نصف روز باید در فرودگاه شارجه می‌ماندم... #سفرنامه_لبنان @maknunat

سفرنامه لبنان – قسمت دوم جمعه ساعت ۱۴:۴۵ پروازم از فرودگاه امام بود. نمی‌دانم چرا، اما تازه ساعت ۱۳:۱۵ از خانه با اسنپ حرکت کردم؛ در محاسباتم این بود که نیم ساعت قبل از پرواز هم برسم، کافی است. بعد از خرید بلیط دوباره با مهدی صحبت کرده بودم. فهمیدم به‌طور اتفاقی هم‌پرواز هستیم و ناخواسته همسفر شده‌ایم. مسیر را در گوشی راننده نگاه کردم، زمان رسیدن کمی نگرانم کرد. به مهدی زنگ زدم و گفتم این موقع می‌رسم. گفت: «پرواز داخلی نیست که... یک ساعت قبل از پرواز کانتر بسته می‌شود.» تقریباً مطمئن شدم پرواز را از دست می‌دهم. موضوع را با راننده در میان گذاشتم، او هم انصافاً تمام تلاشش را کرد و سنگ تمام گذاشت. رفقا هم هرچه کرده بودند نتوانسته بودند مسئولان را راضی کنند گیت را کمی دیرتر ببندند. اما راننده نیم‌ساعت زودتر از پیش‌بینی نقشه مرا به فرودگاه رساند؛ حدود پنج دقیقه مانده به بسته شدن گیت. برای صدور کارت پرواز، حتی بلیط برگشت را هم چک کردند تا مطمئن شوند قصد ماندن در لبنان را ندارم. آنقدر عجله و استرس داشتم که یادم رفت ارز مسافرتی‌ای را که پولش را داده بودم، تحویل بگیرم. #سفرنامه_لبنان

ادامه: با مهدی، سجاد و چند نفر دیگر از دوستان نشستیم قهوه‌ای خوردیم و سوار هواپیما شدیم. چند ساعتی را در فرودگاه شارجه گذراندیم و بعد راهی بیروت شدیم. اولین نکته عجیب برایم در فرودگاه رفیق حریری این بود که حتی یک عکس از شهید نصرالله نصب نشده بود. مردی که تمام زندگی‌اش را وقف لبنان کرده بود، در نگاه برخی جریانات سیاسی آن جا که عمدتا سر سپرده آمریکا و سعودی هم هستند حتی پس از شهادتش هم نباید دیده شود. اما آن‌ها نمی‌فهمند که هدایت قلوب مردم در دستان خداست و خدا برای بزرگ کردن کسی در نگاه دیگران نیازی به پوستر و بنر ندارد. بعد از عبور از گیت، همراه با دوست مهدی که آمده بود فرودگاه دنبالمان راهی خانه‌اش شدیم. من، سجاد، مهدی و او که ایرانی بود و ساکن لبنان. با فاصله کوتاهی رسیدیم به عکس‌های پرشمار سید حسن، هاشم صفی‌الدین و سایر شهدا که بر در و دیوار نصب شده بود. انگار وارد کشور دیگری شده ایم... گفتند اینجا منطقه ضاحیه است که عمدتاً شیعیان در آن سکونت دارند. کمی قبل‌تر هم ورزشگاهی را نشان دادند که قرار بود مراسم تشییع در آنجا برگزار شود. حس غریبی بود همیشه دوست داشتم به لبنان سفر کنم اما هیچوقت فکر نمی‌کردم اولین سفرم برای چنین اتفاق تلخی باشد. به منزل دوست مهدی رسیدیم.حسابی تحویلمان گرفت. بعد از نماز صبح، مشغول استراحت شدیم... پ.ن: فیلم را در فرودگاه رفیق حریری گرفتم. جمعی از شیعیان ترکیه که برای مراسم آمده بودند لبنان فضای فرودگاه را با شعارهایشان کامل در دست گرفته بودند. #سفرنامه_لبنان @maknunat

سفرنامه لبنان – قسمت سوم بعد از صرف صبحانه با مهدی و سجاد به محل سکونت فعالین رسانه ای رفتم که برای پوشش مراسم تشییع به بیروت آمده بودند. با اکثر آن ها رفیق بودم و همراهی با آن ها دسترسی‌ام را برای حضور در برنامه های مختلف راحت تر می کرد. قرار شد تا وقتی هستند همان جا هم سکونت داشته باشم. مسئول کاروان رسانه ای ها مهدی عرفاتی بود. آقا مهدی از آن با سابقه های رسانه است آشنایی من با ایشان به ایام انتخابات اخیر برمیگشت . بلافاصله بعد از استقرار رفتم به دنبال تهیه سیم کارت و فعال سازی اینترنت. نزدیک 60 دلاری آب خورد (سیم کارت با یک بسته 10 گیگ) خیلی بیشتر از پول یک سال اینترنتی که در ایران مصرف میکنیم. وضع اقتصادی لبنان چندان تعریفی نداشت پول لبنانی بسیار کم ارزش بود و خرید و فروش ها با دلار انجام میشد و هزینه ها نسبت به درآمد بسیار بیشتر بود. دخل و خرج در ایران خیلی بیشتر به هم می آید تا لبنان. فروشنده سیم کارت چیزی تعارف کرد که طعم خوبی داشت بعدا فهمیدم اسمش مناقیش است و با ترکیبات مختلف درست می شود و غذای محبوبی هم در لبنان محسوب می شود. بعد از خرید سیم کارت قدری پیاده به اطراف سرک کشیدم. نزدیک دریای مدیترانه بودیم و هوا هم نیمه ابری همراه با باد نسبتا خنک بود.بیراه نمی گویند که بیروت عروس خاور میانه است. شهری بسیار زیبا که البته داغی بزرگ بر سینه اش نقش بسته بود. عروس خاورمیانه آن روزها داغدار بهترین فرزندان خدا بر روی زمین بود. چهره زیبای شهر با ساختمان های تخریب شده و صدای مدام پهپادهای دشمن پر از زخم شده بود. غم و غصه از در و دیوار شهر می بارید... #سفرنامه_لبنان @maknunat