نامهای به dakarai(لئو).در این جهان، نغمه های ستارگان روی زمین سقوط میکنند؛
و زمینی که تا کنون در انتظار دیدار دوبارهی ستارگان جان باخته بود،
باری با ملاقاتی متنوع از پیش دوباره به پیشوای ستارگان تاخته؛
گویی که دیدار دوباره این دو در زندگی جدیدشان دوباره به هم رقم خورد
حتی اگر برخوردشان بر هم زندگی را از آن دو بگیرد؛
اما این انتخابی ست که هر دو برای با هم بودن کردند،
شاید در جهانی دیگر آسوده تر به هم بپیوندند.
نامهای برای نیک.بادِ بهاران آوردهاند؛
کولهای بار از سوغاتی سفر هایشان را انداختهاند، بوی یاس و عنبر میآید برون از کوله بار سفر خسته تن کردهاند.
باز صدای کودکان میپیچد، بهاران را میشِمارند؛
هر کدام سودای بهاری میگیرد از بوی یاس و عنبر ها میگوید؛
کودکی تنها در کُنج باغ بِنشسته، ز سودای نداشته زانو در بغل بِگرفته؛
بهاران کودکان را دیدند، کودکی را تنها دیدند.
نو بهاران نغمه ها دادند، نغمه ها آواز ها را دادند.
کودکان خوشحال ز جمعشان، کودکی گم کرده بودند یافتند.
نامهای به الی.شب که آواز سر داد، قصه را آغاز پنداشت.
هزاران سوگوار سوگند خوردند؛
هر کدام ماتم نهاده میگفت، از داستان هایش روانه میجست؛
افسانه ها زنده کردند، شب بیداری را به صبحِ سحر کشاندند؛
سحر که شد با پایان هر داستان، داستان میمرد و افسانه میشد..
هر کدام بر سر افسانه خود سوگند یاد میکردند؛
«سوگند به افسانهی دیرینه کز خانه برون تاخته
صد قصه به گوش آغشته آخر به برون راسته»
دم دم های صبح، هزاران سوگوار بر سر قبر افسانه خود جان باخته بودند؛
چه سحر مبارک بادی شد،
هر سر به زیر سوگواری شد...
