ا﷽ا
خبر ده به درویش سلطان پرست
که سلطان ز درویش مسکین ترست
گدا را کند یک درم سیم سیر
فریدون به ملک عجم نیم سیر
نگهبانی ملک و دولت بلاست
گدا پادشاه است و نامش گداست
گدایی که بر خاطرش بند نیست
به از پادشاهی که خرسند نیست
نامه ای به اوتموم نشو. نابود نکن.از طرف همان او._____________________________________صدایی خفه.در هم آویختن گاهی برای شاخهای به شاخهی دیگریست ولی در این مکان هر از گاهی آدمیان در خود بر درونی به درونی دیگر آویخته میشوند؛ شاید زمانی که صدای شکستن شنیده شود دیده شود سردرگمی، که بخاطر آن دست بر دست و بر دست در هم آویختیم در درون خود تا آغوشی برای خود پدید آوریم به آن مقداری که آغوشی نبود در درون آغوش شده خود شدهایم تا حال که اگر ترک های شکستمان باز شود و زخمی دوباره بر خود زند در درونمان تنها دست های خشکیدهای است که خود را در آغوش کشیدند و ما آنان هستیم که سردرگمی برای آنکه از سردرگمی رهایی یابیم ما را در آغوش گرفت و خشکید تا شاید جوانه بزنیم...
نامهای به سپندسپیدهی یک انتظار مُهرِ بر مرگ است
به آنگاهی که سپیدهرو لالهگون میشود درحالی که یک شکفته گل برپای میماند؛ در اینجا که سیاهیست خنده واژه بر انسان است اما گل ها خندان و انسان ها هیچ...
نامهای به ساراچمن رونق فرداست و فردا رونق شیرین؛ به آن کامی که تن بر چمن میماند تلخ فردای روز ز رونق به دور است هر چند که خورشید رونقگه آن روز است. بر آن به باشد که دی چو سخت گذشت بی رونق، فردای بارانی که خورشید رونقگه نباشد شاید کمی باران رونق دهد روزگار به کام را.
