تبی این کاه را چون کوه سنگین می کند انگاه چه اتش ها در این کوه برپا میکنم هرشب

تماشایی ست پیچ وتابِ اتش ها ... خوشا برمن که پیچ و تابِ اتش را تماشا میکنم هرشب

مرا یک شب تحمل کن که تا باورکنی ای دوست! چه گونه باجنونِ خود مُدارا میکنم هرشب

تمامِ سایه هارا میکشم بر وزنِ مهتاب حضورم را زِ چشمِ شهر حاشا میکنم هرشب

چنان دستم تهی گردیده از گرمایِ دستِ تو که این یه کرده را از بی کسی «ها» میکنم هرشب

دلم فریاد می خواهد ولی در انزوایِ خویش چه بی ازار با دیوار نجوا میکنم هرشب

کجا دنبال مفهومی برایِ عشق میگردی؟ که من این واژه را تا صبح معنا میکنم هرشب؛

صبحتون بخیر 🌱

اینی که کلید داره ، زنگ میزنه تا میای درو باز کنی با کلید میاد تو رو چجوری باید کشت که درد بکشه؟

«می‌نویسم چرا که از همه‌ شما، از همه، خیلی خیلی عصبانی‌ام. می‌نویسم چون تنها تغییر دادن واقعیت است که تحمل آن را برایم ممکن می‌سازد... می‌نویسم تا تنها بمانم.» - ‏اورهان پاموک.

ما سپر انداختیم گر تو کمان می‌کشی گو دل ما خوش مباش گر تو بدین دلخوشی؛

گر بکشی بنده‌ایم ور بنوازی رواست ما به تو مستأنسیم تو به چه مستوحشی