اینی که کلید داره ، زنگ میزنه تا میای درو باز کنی با کلید میاد تو رو چجوری باید کشت که درد بکشه؟

«می‌نویسم چرا که از همه‌ شما، از همه، خیلی خیلی عصبانی‌ام. می‌نویسم چون تنها تغییر دادن واقعیت است که تحمل آن را برایم ممکن می‌سازد... می‌نویسم تا تنها بمانم.» - ‏اورهان پاموک.

ما سپر انداختیم گر تو کمان می‌کشی گو دل ما خوش مباش گر تو بدین دلخوشی؛

گر بکشی بنده‌ایم ور بنوازی رواست ما به تو مستأنسیم تو به چه مستوحشی

گفتی اگر درد عشق پای نداری گریز چون بتوانم گریخت تا تو کمندم کشی

دیده فرودوختیم تا نه به دوزخ برد باز نگه می‌کنم سخت بهشتی وشی

غایت خوبی که هست قبضه و شمشیر و دست خلق حسد می‌برند چون تو مرا می‌کشی

موجب فریاد ما خصم نداند که چیست چاره مجروح عشق نیست به جز خامشی

چند توان ای سلیم آب بر آتش زدن کآب دیانت برد رنگ رخ آتشی

آدمی هوشمند عیش ندارد ز فکر ساقی مجلس بیار آن قدح بی هشی

مست می عشق را عیب مکن سعدیا مست بیفتی تو نیز گر هم از این می چشی!

خوب نگاه کن ... این مجنونِ اواره ادمیست که تو با حرف هایت ساختی؛ دخترک گوشه گیرِ از جمعیت فراری، غمگین وهمیشه افسرده، باقلبی پاره پاره وخالی از احساس؛ این دیوانه شاهکار بی مهری های توست! #ناگفته_ها #برای_تو