آدمای زندگی من جایی نرفتن؛ شدن یه عالمه جمله توی متنایی ك می‌نویسم، شدن حجم عظیمی از غم و دلتنگی و رفتن توی قلبم، شدن آهنگ های غمگین پلی لیستم، شدن دلیل شب بیداریام؛ هیچ‌جا نرفتن !

بعد من کل زندگیم دنبال راهی بودم که موهامو فر کنم 😐😂

حتی اگر کیلومترها از من دور باشی و برای لمس دستانت ناتوان شوم بدان قلبم جایی در حوالی صدای نفس هایت پر میزند :)

من اونیو میخوام که رفتارش با من و بقیه فرق داشته باشه جوری که بقیه بگن چطوری تحمل میکنی🚶

_ من دلم را به پیچ وتابِ موهایت باختم دلبرک !

‏به قول شاملو: هر چه بیشتر کنارم هستی احتیاجم به بودنت بیشتر میشود...‌! :)

تو یه چاقو بکن تو پهلوی من بچرخون فرداش یه کمپوت بخر بیا عیادتم من بغلت میکنم با من از بخشش و معرفت حرف نزن....🚶

مثل یک غنچه که از چیده شدن می ترسد ، خیره بودم به تو و جرات لبخند نبود ...!

چه تنهايی عميقی‌ست دوست داشتن كسی كه هرگز نيست. پویا جمشیدی

اونجا که جامی میگه: آسوده دلا حال دل زار چه دانی

«وصله ی جان» یعنی: مرمت کننده ی روح، متعلق به آخرین رگ قلب، چسبیده به آخرین جانِ آدمی، بنا کننده ی غم های زیبا، ریشه ی احساسات عمیق، عضو جدایی ناپذیر قلب... اگه کسی رو داری که انقدر برات عزیزه «وصله ی جان» صداش کن... شقایق جمشیدی