منزل نو مبارک نورالعینم ..

کاش وقتی زنگ زدم جواب میدادی .. من خیلی تلخ فهمیدم رفتنتو .. من خیلی سخت فهمیدم رفتنتو ... من زنگ زدم باهات حرف بزنم ، من با امید بهت زنگ زدم ، من بی‌خبر بهت زنگ زدم . از پشت گوشی ، از فرسنگ ها دورتر بهم گفتن ، ریحانه رو میخوای ؟ میخوای باهاش حرف بزنی ؟ اخه ریحانه نیست .. اخه ریحانه رفت .. برا همیشه رفت (: بعدش کسی نبود به دادم برسه .. من به امید شنیدن صدات زنگ زدم نه خبر فوتت ..

دستم از دست تو دوره ..

یارم به یک لا پیرُهن ، خوابیده زیر نسترن ترسم که بوی نسترن ، خواب است و بیدارش کند ..

زندگی هردومان تمام شد ، تو درآغوش خاک ، من در آغوش غمت . .

هر وقت غم داشتم و گرفته بودم بهم میگفت ؛ لَا يُكلفُ اللهُ نَفْساً اِلاّ وُسعَهَا .. دلم براش تنگ شده بود ، یهو انگار با همون صدا دم گوشم همینو تکرار کرد با همون لحن با همون حال ..

روح بزرگ میخواد لا یکلف نفسا الا وسعها ..

بعد از من چیزهایی که دوست داشتم را از یاد نبر . شعر را ، باران را ، ماه را ، خودت را ، خودت را ، خودت را ..

چقدر غمت صبورم کرد .. چقدر تو منو به خدا نزدیک تر کردی چقدر قشنگه که پیش امام عباسی (: