هیچکس باورش نمیشه و من هر شب دارم بیشتر میشکنم.

I hate myself. I just hate.

این انگشت وسطینگ تاریخ نشیمن‌گاه منو داره متلاشی می‌کنه.

تقصیر آدما نیست، من آدم دوست داشتنی‌ای نیستم درواقع.

جدی تاریخ طوری به تکاپو انداخته من رو که بمیری تاریخ که داری میمرانی مرا.

وقتی دارم درمورد اینکه تاریخ داره منو می‌کشه حرف می‌زنم دارم درمورد یک واقعیت کاملا مشهود حرف می‌زنم و هیچ شوخی‌ای در کار نیست. ولی نه، زیر بار ذلت مقتول تاریخ شدن نمیرم. اصلا به‌نظرم یا خودکشی یا تاریخ‌کشی. خل‌ شدم-

عکس‌های نازیبای ناجالب نادلنشین نامفهوم.

دنیا عبای یک ناعدالتی عظیم را بر تن کرده و نامش را آزادی نهاده. تو به من بگو، چرا این جبر وامانده باید به روی آدم‌ پولدار‌های مفتکی لبخند می‌زد و نسبت به آن کودکی که در کلبه‌ای محقر، گوشه‌ی تنگ‌و‌تاریکی از دنیای فقر متولد می‌شد این‌چنین جلاد و ستمگر می‌بود؟ چرا این اصطلاحا والدین خیرخواهی که مثلا صلاح آدمک‌های بیچاره‌ی هفده‌ساله‌شان را می‌خواستند اینگونه سر آدمک‌ها را بالای چوبه‌ی دار نگه داشته بودند؟ این‌همه تناقض چطوری می‌توانست در هستی به این پستی جا بگیرد؟