غم خیلی وفاداره. می‌تونی باهاش قهر کنی، گریه کنی، حتی بخندی، اما هیچ‌وقت نمی‌ره. بی‌صدا کنارته، مثل سایه‌ای که هر جا بری همراهته. گاهی سنگین و خسته‌کننده‌ست، گاهی یادآوری می‌کنه که هنوز زنده‌ای، و حتی وقتی فکر می‌کنی ازت فاصله گرفته، دوباره برمی‌گرده و نشون می‌ده که وفاداری‌اش بی‌قید و شرطه.

‏غم واقعی اشکتو در نمیاره؛ ساکتت می‌کنه.

به عشق می‌سپارمت؛ به ویرانگرترین نفرینِ انسان.

عشق نوعی مرگ است. مرگی کند و دوست‌داشتنی.

هیچوقت نگران این نباشید که ارزشتون رو فهمیدن یا نه، آدم‌ها به وقتش میدونن چی رو از دست دادن.

با اینکه برام مهم نبودن باز احساس می‌کنم زخمی‌ام.

یه‌نفر گفت نکن این کارو، و من باز مثل همیشه انجامش دادم و در آخر به حرفِ اون رسیدم.

بحث اعتماد نیست، جا برای یه زخم جدید ندارم.

منی که موقع ناراحتی به خودم پناه میبرم رو از تنهایی میترسونید؟

دیگه غلط کنم داروهامو سرخود قطع کنم.