ساکت نیستم عزیزم، ادما ساکتم کردن، خسته‌م کردن، بی‌روحم کردن، بی‌انرژیم کردن.

گاهی احساس می‌کنم که من، فرو افتادن انسان را بهتر از هرکسی می‌فهمم. کافکا

انقدر غرق یکی نشید که وقتی به خودتون اومدید جنازتون برگرده به زندگی واقعی؛

حافظه‌ی قوی، زخم‌ها را تازه نگه می‌دارد.

پاییز "بغل میخوام" ترین فصل ساله.

پوست لب و انگشتام تموم شد.

روزی برایت خواهم گفت که داشتم چه روزهای عجیب و سختی را پشت سر می‌گذاشتم و چطور می‌دیدم که آدم‌ها، یکی یکی از جهانم حذف می‌شدند... آنان که پیش از این عزیزترین کسان من بودند. روزی برایت خواهم‌گفت که نباید به شلوغیِ اطرافت نگاه کنی، روزهای سخت به تو ثابت خواهد کرد که چقدر تنها و بدون پشتوانه‌ای... روزی برایت خواهم‌گفت که جز خودت نباید روی هیچ‌کس حساب باز کنی تا به روزگار من که رسیدی، با دستانی خالی و قلبی لبریز مقابل مشت‌های روزگار نایستاده‌باشی...

غم و اندوهت از یه حدی که فراتر میره، دیگه در موردش با کسی حرف نمی‌زنی.

گردنم راست نمی‌شه.

هیچ چیزی تو این دنیا به اندازه رنجی که انسان تو سکوتش تحمل می‌کنه دردناک‌تر نیست.

این برآمدن از پس رنج‌های زندگیست که آدمی را بزرگ‌تر می‌کند؛ نه سن و سال.

بعضی جنگ‌ها بی‌ارزشن. بباز، بیا بیرون.