بچه‌ها

بهترین حس

و بهترین تجربه‌م بود

تهران، ارسباران. -[بیست و هشتِ مهرماه، چهارصد و سه]-

از آلزایمر رنج می‌برم، برای بار nام.

-

[یک لحظه مکث کرد خیال] یک لحظه مکث‌ کرد خیال وگرنه از پل‌ گذشته بودیم و حالا داشتیم برای همه‌چیز دست تکان می‌دادیم من اما روبه‌روی شهری ایستاده‌ام که نای ایستادن ندارد و نیم‌رخِ ماه بر شبش سوراخ است و رد پاهای تو در هزار کوچه‌اش سوراخ است و جای لب‌هایت بر پیشانی‌ام سوراخ است کلید را در جمجمه‌ام بچرخان و داخل شو به آغوش اعصابم بیا در تاریکیِ سرم بنشین اتاق را بگرد و هرچه را که سال‌هاست پنهان کرده‌ام از دهانم بیرون بریز پرد‌ه‌ها را کنار بزن چشم‌ها را بشکن و متن را از نقطه‌ای که در آن اسیر شده آزاد کن. -گروس عبدالملکیان.

...

چند وقتیه زیاد نمیام گوشیم رو روشن کنم و بچرخم توش. ولی خب چون تو این‌روزا قاطیِ دنیای توی گوشیم شدی، مجبورم. دوست داشتن و خبر گرفتن از حالت مجبورم می‌کنه این ماسماسَک رو بگیرم دستم و با وجود کیلومترها فاصله، آروم‌تر شم و لبخند رو لبم بیاد. راستش خیلی عجیب غریبه.. این‌که حس کنم تو ده سال پیش، عینِ الان من بودی.