کم‌خوابی واقعا داره باقیِ روانمو ازم می‌گیره.

کسی نمی‌شنوند ما را اگر که رویِ سخن داری و درد حرف زدن داری اگر دهانِ خودت هستی اگر زبان خودت هستی به گوش هایِ خودت رو کن.

این‌جا چقدر خاک گرفته چقدر حسِ غریبگی می‌ده

لبخند‌های قشنگ، نگاه‌های طولانی. -[هجدهِ آبان‌‌ماه، چهارصد و سه.]

-

نگاهت می‌کنم خاموش و خاموشی زبان دارد.. -ابتهاج.

سلام مجدد به این‌جا

چهارشنبه‌ست و من باز اومدم سلام بدم و بعد بیبیدی بابیدی بوق. خداحافظ تا هفته بعد.

با قدِ کوتاهش اومد کنار شیشه و گفت خوبه دیگه.. از هرچی که بخوای عکس می‌گیری. می‌خواستم از اونم بگیرم ولی سریع محو شد و رفت.

راستش خیلی فکر کردم این چند وقت به خیلی چیزا و تهش نمی‌دونم به نتیجه‌ای هم رسیدم یا نه.. به آدمای جدیدِ اطرافم، به روابط جدیدی که نصفه و نیمه‌ست و دو دلم که چیکارشون کنم، به درگیری‌های ذهنی‌ای که رها شدنی نیستن، به برنامه‌ ریزیام، به وابستگی‌هام، به خودم به خودم به خودم.