چهارشنبه‌ست و من باز اومدم سلام بدم و بعد بیبیدی بابیدی بوق. خداحافظ تا هفته بعد.

با قدِ کوتاهش اومد کنار شیشه و گفت خوبه دیگه.. از هرچی که بخوای عکس می‌گیری. می‌خواستم از اونم بگیرم ولی سریع محو شد و رفت.

راستش خیلی فکر کردم این چند وقت به خیلی چیزا و تهش نمی‌دونم به نتیجه‌ای هم رسیدم یا نه.. به آدمای جدیدِ اطرافم، به روابط جدیدی که نصفه و نیمه‌ست و دو دلم که چیکارشون کنم، به درگیری‌های ذهنی‌ای که رها شدنی نیستن، به برنامه‌ ریزیام، به وابستگی‌هام، به خودم به خودم به خودم.

-پدر بزرگ-

📪 پیام جدید #دایگو

مقاومت؛

-

آدمى ‏متعلق به جايى كه زاده و بزرگ شده‌ست، نيست ‏آدمى حتی ‏متعلق به جايى كه خوشحال و غمگين بوده‌ست هم نيست ‏آدمى ‏متعلق به جايى‌ست ‏كه می‌خواهد باشد، ولى نيست ‏چيزى شبيه به لحظه‌هايى ‏كه در برابرش ‏بيش از حد سكوت مى‌كنيم. ‏—فارسیِ سیامک تقی‌زاده.

. . .

آدمی متعلق به افکارشه.. متعلق به عمقِ خیالاتش.

جایی که دلم می‌خواست الان باشم:

- شب، مثل مادر می‌مونه که موقع خواب، روی بچه‌ش پتو می‌کشه. سکوت رو می‌کشه روی مردم زمین و خیابون و کوچه‌ها. غافل از اینکه چندتا چشم بازن و هنوز نخوابیدن. -