من مث همه نمیخوام خیییلی ابراز غم و ناراحتی و دلتنگی بکنم...
شاید چون همون دو سال پیشم اولین و بیشترین حسی که بعد از شنیدن خبر داشتم ترس بود نه غم...
ولی همینو میتونم بگم که،
حاجی من اومدم سر مزارت
اومدم گلزار شهدا
اومدم شهر و دیارت رو دیدم...
و بهشته، بهشت...
فقط میگم کاش، اون دنیا بیای بازدیدم رو پس بدی و دست مونو بگیری :)
کاش میشد خودمو از جلد بدنم در بیارم بذارم جلوم، یه عالمه سرش داد بزنم و خوب و بدو حالیش کنم، بعدش همه چیزای منفی رو از روش بردارم، بشورمش یه اسپری نعنایی هم بهش بزنم بعد دوباره بذارمش سر جاش.