اعتراف میکنم. ورژنِ الان خودمم دوست ندارم.

واقعا وقتی من اعصاب ندارم یا کلافه م، نباید باهام حرف زد. اینجوریه که اگه شما قربون صدقمم بری، تند جوابتو میدم و حوصله ندارم.

حتی حال احساسی بودن هم ندارم. حال هیچی ندارم. وای دلم میخواد برم یه گوشه قشنگ سه روز تنها باشم. الان هر صدایی برام آزار دهنده ست.

منِ درونم: بلند شو خودتو جمع کن به کارات برس. فردا کسی به بی حالی تو اهمیتی نمیده. تو موظفی تکالیفت رو انجام بدی.

لازم نیست بگم که داداشم داره فوتبال میبینه و مسخره بازیش گرفته و هی جیغ میزنه. شانس آورده که اون تو هالِ و من توی اتاق...

لازم دارم زندگی برای چند روز متوقف شه، تا من زندگی کنم.

نیازمندی ها: چیپس، پاستیل ترش، شیرکاکائو، کیک شکلاتی، دندون سالم جهت خوردن شون، لپتاپم و سریالی که دارم میبینم، توقف کار و زندگیم🤝

و یکی که داوطلبی بیاد جلو تا من در حد مرگ عصبانی بشم و سرش خالی کنم.

خدایا من کشش ندارم، لطفا اون اتفاقی که خودت میدونی فردا نیفته. خدایا نیاد لطفا. من پذیرا نیستم حقیقتا

شرمنده تخلیه کنِ مغزم فعال شده. شما اگه میخواین نخونین پیاما رو که اذیت نشین❤️

واقعا اعصاب ندارم. واااقعا ینی الان چیزی به عنوان ظرفیت و کششِ عصبی توی بدنم وجود نداره.

میدونین چرا انقدر کلافم و هر لحظه بیشترم کلافه میشم؟