ولی خب میدونین. من از اول اینجوری نبودم. منم مث اونا فکر میکردم. منم به بهانه شوخی و خوش گذرونی خیلی کارا رو میکردم، خیلی حرفا رو میزدم. منم فکر میکردم اینا تموم میشه میره، منم فکر میکردم چون نوجوونم میتونم هرکاری بکنم. خدام هیچی رو حساب نمیکنه.

ولی خب یکم که بزرگتر شدم. چشمام باز تر شد. دیدم خییییییلی خیییییلی داریم سطحی نگاه میکنیم. خیلی مقطعی نگاه می‌کنیم. خیلی بی ارزش نگاه می‌کنیم.

همونجا شد که یواش یواش عوض شدم. هنوزم خیلی لنگ میزنماا خیلی خیلی زیاد. ولی خب خوشحالم که حداقل یه تغییر کوچیک داشتم.

اوایل از پرسیدن که سوال شروع شد. حرفی که میخواستم بزنم میگفتم: خب بعدش؟ چیشد ؟ مثلا؛ فلان حا فحش دادی، چیشد؟ چیش موند؟ چی بهت اضافه شد؟ و چیزی جز بدی نداشتم برای جواب.

فلان کار رو بکنی، تهش چی میشه؟ فلان حرفو بزنی، تهش چی میشه؟ فلان جا از یکی دلخور بشی، تهش چی میشه؟ همش تهش تهش تهش تهش...

همین تهش هم هست که مهمه.

ببین همممممه چیزایی که برای دنیا جمع کنیم و داشته باشیم. هممممه اتفاقای فقط دنیایی که برامون میفته... همممه و همممممه همممممش

همه و همه توی یک ثانیه میشه باد هوا. میشه صفر میشه هیچی

میخوام بدونم، اون یک ثانیه چی داریم برای موندن؟

اون لحظه چی داریم؟ یه فقیرِ بی همه چیزیم یا یه دارای خوشحال؟

به نظر من ارامش داشتن تو اون یه ثانیه ارزش اینو داره که خیلی چیزای موقتی و سطحی رو توی زندگی فداش کنیم.