در آغوشش گرفت، تیکه‌های درهم شکسته‌ی وجود باندپیچی شده‌اش را. با صبری که خودش هم هیچ‌وقت انتظارش را نداشت اجازه بر فرودآمدن اشک‌های دردمندش داد.بی‌آنکه فریادی سر دهد،بی‌آنکه کنایه‌ای بزند،فقط دست‌های ظریفش را دور شانه‌های تنومندش حلقه کرده بود و نوازش میکرد. نوازش میکرد و تمام آرامش وجودش را هدیه داد.

ینی‌ جدا چنلایی که توش ادمینی رو فقط به عشق پیامات باز میکنم💕

To the tears

چیبی

من ، درحال به اشتراک گذاشتن اطلاعات کاملا رندوم و یهویی با آدما توی هر شرایطی .