جزئیات آمار شهدای مظلوم غزه : 🔸۱۹,۰۰۰ کودک 🔸۱۲,۵۰۰ زن 🔸۸,۱۵۰ مادر 🔸۹۵۳ نوزاد کمتر از یک‌سال 🔸۴۰۰ نوزاد تازه‌متولدشده 🔸۱,۵۹۰ پرسنل درمانی 🔸۲۲۸ خبرنگار 🔸بیش از ۴۴,۵۳۷ نفر کودک بی سرپرست مانده‌اند!

با این آماری که مشاهده میکنیم و میدانیم که هدف بعدی ایران است و هدف اسراییل این است که روزی چنین آماری در ایران رقم بخورد! باز هم هدف ما محو کردن اسراییل از روی نقشه جهان نیست؟!

این حرف آقای عراقچی که گفتند هدف ایران نابودی اسراییل نیست، به نظر بنده تحلیل این صحبت در حالت خوش بینانه(مطابق با چیزی که رهبر انقلاب به آن امر فرمودند که خوش بین باشید به مسئولین) این است که هدف ایشان کاهش تنش های بین المللی و انتقال صلح دوستی ایران در جهان بوده است اما روش بیان رسانه ای و دیپلماتیک آن را بلد نبوده و نیستند.

به جای چنین صحبتی که آقای عراقچی کردند می‌توانستند این گونه منظور خود را بیان کنند تا به خوبی هم دهان جهان را ببندند و هم از آرمان های کشور دفاع کنند👇 : تاریخ ما نشان میدهد که همواره صلح دوست بوده ایم اما زیر بار استعمار و سلطه کشور های دیگر نرفته ایم، تا وقتی طرف مقابل با قلدری نقشه نابودی ما را میکشد ما نیز مطابق نظر تمامی سیاستمداران جهان مقابل به مثل خواهیم کرد و تعهدات خود را تعلیق کرده و به فعالیت های صلح آمیز هسته ای مان ادامه میدهیم. این روند تا زمانی که طرف مقابل قصد زورگویی و نابودی ما را دارد ادامه خواهد یافت.

این متن که بنده نوشتم پیام های زیر را منتقل میکند👇 : ۱.جنگ طلب نیستیم و صلح دوست هستیم اما وقتی دشمن قصد جنگیدن دارد ترسی از جنگ نداریم. ۲.تا زمانی که نقشه نابودی کشور ما روی میز موساد است نقشه نابودی اسراییل را طراحی کردیم و خواهیم کرد و روی میز قرار خواهیم داد. نکته مهم : چون هدف اسراییل تا روز قیامت نابودی ایران خواهد بود بنابراین یعنی هدف ما هم تا قیامت نابودی شماست و تقصیر را هم گردن آن ها میندازیم. ۳.تعهدات خود را تعلیق میکنیم و فعالیت هسته ای مان را ادامه میدهیم همانگونه که پیش تر گفته بودیم، به صورت صلح آمیز! ۴.مقابل به مثل ما برای نابودی اسراییل مورد تایید همه سیاستمداران جهان است و حرف ما کاملا درست است. ۵.چون هدف اسراییل تا قیامت نابودی ماست بنابراین ما هم تا قیامت روز و شبمان را با نیت نابودی اسراییل می‌گذرانیم.

نگاه کنم به تصویرت و چه بگویم؟ بگویم من هم به مانند تو آرزوی خدمت به مردم و سپس شهادت دارم اما تو کجا‌ و ما کجا.. بنشینم و فقط خیره شوم به تصویرت و به یاد آورم روز هایی که من نبودم و تو برای در راه انقلاب ماندن من جانت را فدا کردی... هر چه فکر میکنم فاصله من و تو بسیار زیاد است و مهلتی نمانده که این مسیر را بپیمایم... به که پناه ببرم که نبودم و ندیدمت و تضمینی نیست که در آخرت هم تو را ببینم..

به شما با چه رویی نگاه کنم؟ بگویم شما و ۷۲ تن از همراهان تان سال ۱۳۶۱ به مانند امام حسین(ع) شهید شدید و جانتان را برای من و مای امروزی فدا کردید ولی ما‌ نمک نشناسی میکنیم؟ بگویم به کاروان شهدا پیوستید، من کاروان شما را میبینم ولی نفسم اجازه پیوستن به شما را نمیدهد؟ کاش میشد و خدا عمر من و ما را می‌گرفت و شما را زنده میکرد... کاش خداوند عنایتی کند و ما را شبیه شما کند، به مانند شما که نمی‌شویم حداقل شبیه بشویم...

دلا دیدی که حاجی زاده هم رفت؟... مگر همین چند هفته قبل نبود که دانشجویان تو را بالا و پایین می انداختند... هر چه نگاه میکنم باورم نمیشود... گریه ام نمی آمد چون مغزم قبول نمی‌کرد شهادت تو را... و هنوز احساس میکنم که در این کره خاکی هستید صد افسوس که چنین نیست...

قافله عشق بار سفر بسته... افسوس که پای رفتن نداریم و زمین گیر شده ایم...