ما اسیر غم و اصلا غمِ ما نیست تو را با اسیر غمِ خود رحم چرا نیست تو را؟

روزها با فکر او دیوانه‌ام، شب‌ بیشتر، هر دو دلتنگ‌ هم هستیم اما من‌ اغلب، بیشتر...

حـــٰافــ‌ظ صَـبـور بـٰاش کـــــه دَر راهِ عــٰـاشــقي هَر کس که جـٰان نَداد به جـٰانـٰان نمی‌رسد -حــٰافـ‌ظ...

او قبر مرا می‌کَند و من نگران زخمی شدن انگشتانش بودم....

_زندگی نامرئی ادی لارو

بغلم کن که هوا سوز فراوان دارد بدن یخ زده‌ام حال پریشان دارد...(؛

خورشید هَر روز غروب می‌کُنَد تا بهِ ما یاد بِدَهَد؛ پایان هَم می‌توانَد زیبا باشَد:))

خسته‌ام اما بخواهی تکیه‌گاهت می‌شوم بین تنهاییِ آدم‌ها پناهت می‌شوم...

‌ ویران شده را حوصله‌ی منتِ معمار نباشد ویرانه‌ی ما را بگذارید که ویرانه بماند ..

تحمل می‌کنم اندوه دنیایی خیالی را تماشا می‌کنم نیم پر لیوان خالی را...

فعلا می‌سازم. چه می‌شود کرد؟ مگر می‌شود دنیا را پاره کرد و از داخلش خوش‌بختی در آورد؟! همین است که هست. - فروغ‌فرخزاد

همه ی ما یه نفرو داریم که عمیق ترین و دلی ترین حرف ها و غصه هامون رو فقط میتونیم به اون بگیم ؛ تا آروم شیم به قول محمود درویش:«بعضی حرف ها خلق شده اند که فقط یکبار و فقط به یک نفر زده شوند و بعد از آن دیگر هیچ معنایی ندارند..»