دقيقاً همون جاى زندگىام كه شاملو ميگه:
از هياهوى بسيار اين روزگار، پناه مى برم به خلوتِ خويش كه آدميان بیرحم و ترسناكند !
آرزو می کنم اون اتفاقی که میتونه اشکِ شوق رو رو گونه هات بیاره توی تقویم و تقدیر تو باشه ، و اینقدر از حس خوب پُرِت کنه، که جایی برای تلخی های گذشته باقی نمونه :)