بوسه نه...خنده‌ی گرم از دهنت کافی بود این همه عطر چرا؟ پیرهنت کافی بود دانه و دام چرا مرغک پرسوخته را؟ قفس زلف شکن در شکنت کافی بود می‌شد این باغ خزان‌دیده بهاری باشد یک گل صورتی دشت تنت کافی بود لطف کردی به خدا در غزلم آمده ای از همان دور، مژه هم‌زدنت کافی بود قافیه ریخت به هم، خلوت من خوش‌بو شد گل چرا ماه؟... درِ ادکلنت کافی بود

گیرم که به هر حال مرا برده ای از یاد گیرم که زمان خاطره ها را به فنا داد گیرم نه تو گفتی، نه شنیدی، نه تو بودی.. آن عاشق دیوانه که صد نامه فرستاد با آن همه دلبستگی و عشق چه کردی یک بار دلت یاد من خسته نیفتاد یعنی به همین راحتی از عشق گذشتی یک ذره دلت تنگ نشد خانه ات اباد این بود جواب من دل خسته ی عاشق شیرین رقیبان شده ای از لج فرهاد باشد گله ای نیست خدا پشت و پناهت احوال خودت خوب دمت گرم دلت شاد.. -محمدرضانظری

یکصدوده شد نشانِ ابجدِ مولا بدین معنا همه عالم شوند گر صد، علی بالاتر از آنهاست!

در راه عشق، هیچ منزلی نیست یا همه راه است یا بی‌منزلیست

دوست دارم با علی همسایه باشم تا ابد در نجف گم می‌شوم ، دیگر مرا پیدا نکن

خود را چنان زِ هجر تو گم کرده‌ام که هست مشکل‌تر از سراغِ توام، جست‌وجوی خویش #عرفی_شیرازی

چشم انتظار حادثه ای ناگهان مباش با مرگ زندگی کن و با زندگی بمیر

رسید کار به جایی زِ عاشقی ما را ... که در قبیله‌ٔ ما هر که بود، مجنون شد #سلیم_تهرانی

من نشستم‌بروی می بخری برگردی ترسم‌اینست مسلمان شده باشی جایی

«من به جرم باوفایی این چنین تنها شدم چون ندارم همدمی بازیچه ی دل ها شدم

🥺

سفرِ عشق از آن روز شروع شد که خدا مِهرِ یک بی کفن انداخت میانِ دل ما