سفرِ عشق از آن روز شروع شد که خدا مِهرِ یک بی کفن انداخت میانِ دل ما

گفتی غزل بگو، غزلِ من چرا غزل؟ وقتی که می‌شود مغازله فرمود در عمل بیهوده است شعر و غزل، وزن و قافیه مستفعلن مفاعل مستفعلن فعل سر تا به پا تو خود غزلِ ناسروده‌ای وقتی‌که اصل هست عزیزم چرا بَدَل؟ چشمِ شراب‌گونِ تو، خالی مِنَ‌ الکحول لب‌های دل‌فریبِ تو، اَحلی مِنَ‌ العَسَل از مَأذنِ نگاهِ تو آن چشم‌های مست فریاد می‌زنند که "حَیّ عَلَی الاَمَل" تلخی مکن که چشمِ تو را مست خوانده‌ام شیرینِ من مناقشه‌ای نیست در مَثَل دیگر مَده حواله ما را به روزِ بعد مُردیم از کشیدنِ چک‌های بی‌محل با این‌همه به لطفِ حضورِ تو قانعم از خنده‌ای دریغ نفرمای لااقل

فلک به مردم نادان دهد زمام مراد تو اهل فضلی و دانش ، همین گناهت بس ... حافظ

«چنانت دوست می‌دارم که گر روزی فراق افتد؛ تو صبر از من توانی کرد و من صبر از تو نتوانم»

در کاسه‌ی وصل تو اگر زهر دهندم خوش‌تر که به پیمانه‌ هجران تو قندم - حسین منزوی

👏🏻👏🏻

دلواپسم که بر لبت امروز نام کیست گوشت به نغمە که و چشمت به جام کیست - فاضل نظری

اگر جویای احوال منی من سخت غمگینم ، اگر هم از سر تکلیف می‌پرسی خداراشکر .

من بریدم دل ز دنیا ، آبرویم را مبر ... رو زدم حالا به دریا ، آبرویم را مبر ... غرق در بحر گناهم ، دستگیر عالمین ... جان زهرا ، جان مولا ، آبرویم را مبر ... من کجا و گریه کردن بر حسین ... وصله ی ناجورم اینجا ، آبرویم را مبر ... من خودم را بین خوبان تو پنهان کرده ام ... تو ببین این خوب ها را ، آبرویم را مبر ... دارم از حال خودم خیلی خجالت میکشم ... سر نمی آرم به بالا ، آبرویم را مبر ... بین خوبانت به من هم روزی اشکی بده ... می شوم بی اشک رسوا ، آبرویم را مبر ... دارد آقا آبرویم میرود کاری بکن ... جان زهرا ، جان مولا ، آبرویم را مبر ... دارد این دوری ز تو خیلی خرابم میکند ... کربلایم را بده یا آبرویم را مبر ... با فراق کربلا داری عذابم میکنی ... بیشتر با این بلا ها آبرویم را مبر ...

بیا که در شبِ گردابِ زلفِ مواجت به غیر گوشهٔ چشمِ تو ناخدایی نیست - فاضل نظری

در تقّلای عبادت غافل از مقصد شدیم از سفر واداشت ما را توشهء سنگین ما .. - فاضل نظری

مکن زغصه شکایت که در طریق طلب به راحتی نرسید انکه زحمتی نکشید.