بعضی وقتا حس می‌کنم انگار فقط برای خودم ساخته شدم و هیچ‌وقت هیچ‌کس نمی‌تونه واقعاً عمیق منو درک کنه.

سخت‌ترین چیزی که توی بزرگسالی برام جا افتاده اینه که باید هر جور شده به راهت ادامه بدی، مهم نیست چه حسی داری. باید وقتی غمگینی ادامه بدی، وقتی دلت شکسته ادامه بدی، وقتی عزاداری ادامه بدی، وقتی خسته‌ای هم ادامه بدی. زندگی به حال و احوالت کاری نداره، برای هیچ‌کس صبر نمی‌کنه؛ فقط باید بلند شی و ادامه بدی.

اصرار به هیچ چیز نکنید آدما بخوان حرف می‌زنن، بخوان تماس می‌گیرن، اگه بخوان همه کار می‌کنن.

«هر جا هوا مطابق میلت نشد، برو! فرق تو با درخت؛ همین پای رفتن است.» ﮼ سعید صاحب‌‌علم

هنوز هم دنبالت می‌گردم. حتی جاهایی که می‌دانم هیچوقت آن‌جا نخواهی بود.

همیشه موقع توضیح دادن ناراحتیم، عمیق‌تر گریم می‌گیره. تا نسبت به زمانی که ناراحت شدم. نمی‌دونم شاید چون حرف زدن راجع به غمی که‌ تجربه کردم، یعنی دوباره لمس کردنش.

وقتی ذوقم کور شه، دیگه هرکاری بکنی، من قرار نیست هیچوقت اون آدمِ قبلی بشم.

اوضاع طوریه که ‌یه کافه میری میای، یه دهک جا‌به‌جا میشی

وقتی مردم گربه میشم میام یواشکی از دور نگات میکنم.

کسی که کمتر پیام می‌ده، دعوت‌ها رو رد می‌کنه، یا از جمع‌ها ناپدید می‌شه، لزوماً نمی‌خواهد تنها باشه. گاهی فقط مغزش توانِ هزینه کردن برای ارتباط رو نداره. قبل از اینکه رفتار آدم‌ها رو قضاوت کنیم، خوبه به این فکر کنیم که شاید چیزی که می‌بینیم، نشونه‌ بی‌تفاوتی نباشه؛ نشونه‌ فرسودگی یا حتی افسرگی باشه.