eitaa logo
یادداشت قرآنی
15 دنبال‌کننده
11 عکس
6 ویدیو
16 فایل
هذا ذِکر Admin: @tel_ir
مشاهده در ایتا
دانلود
- آدم بی‌ظرفیت‌ (۴) سوره معارج إِنَّ الإِنسانَ خُلِقَ هَلوعًا ‌(١٩) إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزوعًا ‌(٢٠) وَ إِذا مَسَّهُ الخَيرُ مَنوعًا ‌(٢١) انسان، بسیار حریص و کم‌طاقت آفریده شده است (۱۹) هنگامی که شری به او برسد، بسیار بی‌تاب است (۲۰) و هنگامی که خیر و خوشی به او برسد، به شدت بخیل (۲۱) سوره فصلت لا يَسْأَمُ الْإِنْسانُ مِنْ دُعاءِ الْخَيْرِ وَ إِنْ مَسَّهُ الشَّرُّ فَيَؤُسٌ قَنُوطٌ (۴۹) وَ لَئِنْ أَذَقْناهُ رَحْمَةً مِنَّا مِنْ بَعْدِ ضَرَّاءَ مَسَّتْهُ لَيَقُولَنَّ: هذا لِي، وَ ما أَظُنُّ السَّاعَةَ قائِمَةً، وَ لَئِنْ رُجِعْتُ إِلى‌ رَبِّي إِنَّ لِي عِنْدَهُ لَلْحُسْنى‌. فَلَنُنَبِّئَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِما عَمِلُوا، وَ لَنُذِيقَنَّهُمْ مِنْ عَذابٍ غَلِيظٍ (۵۰) وَ إِذا أَنْعَمْنا عَلَى الْإِنْسانِ أَعْرَضَ وَ نَأى‌ بِجانِبِهِ، وَ إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ فَذُو دُعاءٍ عَرِيضٍ (۵۱) انسان از دنياخواهى خسته نمى‌شود؛ ولى اگر مصيبتى برايش پيش بيايد، مأيوس و سرخورده مى‌شود (۴۹) اگر بعد از مصيبتى كه برايش پيش آمده، گوشه‌اى از رحمتمان را به او بچشانيم، حتماً مى‌گويد: «اين حق من است. فكر هم نمى‌كنم كه اصلاً قيامتى در كار باشد. به فرض هم به طرف خدا بَرم گردانند، موقعيتم پيش او بهتر خواهد بود.» ما حتماً بى‌دين‌ها را از رفتار خودشان باخبر مى‌كنيم و از عذابى نفس‌گير به آنها مى‌چشانيم (۵۰) وقتى چنين انسانى را از نعمت‌هاى مادى برخوردار كنيم، با سرمستى رو برمى‌گرداند و بى‌محلى مى‌كند. وقتى هم مصيبتى برايش پيش بيايد، مدام بى‌تابى مى‌كند (۵۱) سوره یونس وَ إِذَا أَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَةً مِنْ بَعْدِ ضَرَّاءَ مَسَّتْهُمْ، إِذَا لَهُمْ مَكْرٌ فِي آيَاتِنَا. قُلِ اللَّهُ أَسْرَعُ مَكْرًا. إِنَّ رُسُلَنَا يَكْتُبُونَ مَا تَمْكُرُونَ (٢١) و چون مردم را پس از رنج و آسيبى كه به آنان رسيده رحمت و آسايشى بچشانيم به ناگاه در [ابطال يا توجيه] آيات ما مكر و حيله به‌كار مى‌برند. بگو: مكر خدا سريع‌تر است، همانا فرستادگان ما (فرشتگان نويسنده اعمال) آن‌چه مكر و حيله به‌كار مى‌بريد مى‌نويسند. سوره شوری وَ لَوْ بَسَطَ اللَّهُ الرِّزْقَ لِعِبَادِهِ لَبَغَوْا فِي الْأَرْضِ؛ وَلَٰكِنْ يُنَزِّلُ بِقَدَرٍ مَا يَشَاءُ. إِنَّهُ بِعِبَادِهِ خَبِيرٌ بَصِيرٌ (٢٧) به فرض، خدا رزق‌ و روزی بندگانش را سرشار کند، آنها در دنیا سرکشی می‌کنند؛ پس آن‌قدری که صلاح بداند، می‌فرستد؛ زیرا او حال بندگانش را می‌داند و می‌بیند. (۲۷) نکته: - آدم بی‌ظرفیت، سرفصلی است که بارها و بارها در قرآن آمده. - در چند مورد اول، گفته شده "انسان"؛ يعني آدم نوعا اين طور است. در سوره يونس "ناس" (مردم)، و در سوره شوري "عباد" (بندگان) گفته شده، که به صورت جمع است؛ يعني اجتماع و جامعه بشري اين طور است. - فراموشي، غفلت، دمدمي‌مزاج بودن، بي‌ظرفيت‌بودن، آفات اخلاقي آدم است. - "خُلق الانسان" يعني طبع اوليه انسان، بي‌ظرفيتي است. خُلِقَ الْإِنْسانُ مِنْ عَجَلٍ (أنبیاء/۳۷) يعني طبيعت اوليه انسان بي‌تابي و عجله است. - اما صبر، تسليم، آرامش، اخلاق اکتسابي است، که بايد آموزش ديد، تمرين کرد و به دست آورد. »» ظرفیت مومن: https://eitaa.com/iEslaam/317 پنجشنبه ۹ بهمن ۱۴۰۴
- اصحاب فیل سوره فیل بِسمِ اللَّهِ الرَّحمٰنِ الرَّحيمِ أَلَم تَرَ كَيفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصحابِ الفيلِ (١)‌ أَلَم يَجعَل كَيدَهُم في تَضليلٍ (٢)‌ وَ أَرسَلَ عَلَيهِم طَيرًا أَبابيلَ (٣)‌ تَرميهِم بِحِجارَةٍ مِن سِجّيلٍ (٤)‌ فَجَعَلَهُم كَعَصفٍ مَأكولٍ (٥) مگر ندیدی پروردگارت با فیل‌سوارانِ (لشکر ابرهه) چه کرد؟! (۱) مگر نقشه شومشان را نقش بر آب نکرد؟! (۲) و بر سرشان پرندگانی دسته‌دسته اعزام نکرد؟! (۳) و با سنگ‌هایی از گِل سفت آنها را هدف‌گیری نکرد؟! (۴) خدا این‌طور همه‌شان را خُرد کرد. (۵) نکته: - در خشکي که حيواني بزرگتر از فيل نداريم؟ فيل در ارتش اون زمان، معادل ناوِ هواپیمابرِ اين زمونه. - (أَلَم تَرَ) "مگر نديدي؟" از يک چيز قطعي که اتفاق افتاده و امکانش هست تکرار بشه مي‌گه. - نگران ارتش‌هاي بزرگ جهان نباش. رَبّ امروز، همون ربّ ديروزه که اونها رو خرد و خمير کرد (کعصف مأکول). - عيب در ايمان و باور ما به "رَبّ" است که ضعيف شده، و الا نه خدا عوض شده، و نه ما بی‌صاحبیم. - ماجرای حمله ابرهه به مکه، که به واقعه اصحاب فیل شهرت دارد، در دوران عبدالمطلب، جد پیامبر و در همون سالی که پيامبر به دنيا آمد، رخ داد. ابرهه، فرمانروای یمن، با لشکری عظیم و فیل‌هایی جنگی به قصد تخریب کعبه رهسپار مکه شد. سپاه ابرهه، در مسير خودش شتران قریش را غارت کرد. عبدالمطلب برای بازپس‌گیری شتران خود نزد ابرهه رفت. هنگامی که ابرهه تصور کرد عبدالمطلب برای دفاع از کعبه آمده، او پاسخ داد: «من صاحب شترانم و این خانه نیز صاحبی دارد که از آن محافظت می‌کند.» پس از این دیدار، عبدالمطلب به کنار کعبه رفت، دست به دعا برداشت و اشعار معروفی را در مقام استغاثه و توکل بر خداوند خواند: لا هُمَّ إِنَّ الْمَرْءَ يَمْنَعُ رَحْلَهُ فَامْنَعْ رِحالَكَ لايَغْلِبَنَّ صَلِيبُهُمْ وَ مِحالُهُمْ أَبَداً مِحَالَك جَرُّوا جَمِيْعَ بِلادِهِمْ وَ الْفِيْلَ كَىْ يَسْبُوا عِيالَكَ لا هُمَّ إِنَّ الْمَرْءَ يَمْنَعُ رَحْلَهُ فَامْنَعْ عِيْالَكَ وَ انْصُرْ عَلى آلِ الصَّلِيبِ وَ عابِدِيهِ الْيَوْمَ آلَكَ (خداوندا! هر كس از خانه خود دفاع مى كند، تو [هم] خانه ات را حفظ كن! هرگز نيايد روزى كه صليب آنها و قدرتشان بر نيروهاى تو غلبه كنند. آنها تمام نيروهاى بلاد خويش و فيل را با خود آورده اند تا ساكنان حرم تو را اسير كنند. خداوندا! هر كس از خانه خود دفاع مى كند، تو [هم] خانه ات را حفظ كن. و امروز ساكنان اين حرم را بر آل صليب و عبادت كنندگانش يارى فرما). عبدالمطلب سپس به مردم مکه دستور داد تا به کوه‌ها پناه ببرند و اموال خود را نیز با خود ببرند. هنگام طلوع آفتاب، سپاه ابرهه هرچه کرد نتوانست فیل جلوی کاروان را به طرف مکه حرکت دهد، تا زمانی که ابابیل از سمت افق ظاهر شدند؛ در حالی که سنگ‌ریزه‌هایی (سجیل) با خود داشتند. آن سنگ‌ها را بر سر لشکریان ابرهه ریختند، و هیچ سنگی نمی‌افتاد مگر آن‌که هدف را سوراخ می‌کرد. ابرهه که بعضی از آن سنگ‌ها به بدنش برخورد کرده بود تصمیم به فرار گرفت، تا سرانجام خود را به یمن رساند، ولی هنگامی که به یمن رسید، کشته شد و هیچ‌یک از همراهان او نیز به یمن نرسیدند. http://noo.rs/KZPyg - عاشق آن لحظه طوفانیم که پير مکه، با ايمان و آرامش، مقابل ابرقدرتِ زمانش، ايستاد و گفت: «أَنَا رَبُّ اَلْإِبِلِ، وَ لِهَذَا اَلْبَيْتِ رَبٌّ يَمْنَعُهُ». »» قرآن - فئة قلیله: https://eitaa.com/iEslaam/79 جمعه ۱۰ بهمن ۱۴۰۴
- نفس بی‌ظرفیت‌ سجادیه دعای ۵۰ فَأَسْأَلُكَ - اللَّهُمَّ - بِالْمَخْزُونِ مِنْ أَسْمَائِكَ‌، وَ بِمَا وَارَتْهُ الْحُجُبُ مِنْ بَهَائِكَ‌، إِلاَّ رَحِمْتَ‌ هَذِهِ النَّفْسَ الْجَزُوعَةَ‌، وَ هَذِهِ الرِّمَّةَ الْهَلُوعَةَ‌؛ الَّتِي لاتَسْتَطِيعُ‌ حَرَّ شَمْسِكَ‌، فَكَيْفَ تَسْتَطِيعُ حَرَّ نَارِكَ‌؟ وَ الَّتِي لاتَسْتَطِيعُ صَوْتَ‌ رَعْدِكَ‌، فَكَيْفَ تَسْتَطِيعُ صَوْتَ غَضَبِكَ‌؟ از تو اى پروردگارم، درخواست مى‌كنم به حق اسمائى كه نزد خود پنهان دارى و به حق آن جمالى كه پرده‌ها مانع از درخشش آن شده‌اند، بر اين نفسِ نالان و اين تكه استخوانِ ناتوان رحم کن؛ نفسى كه تحمل گرماى خورشيدت را ندارد، پس چگونه حرارت آتش دوزخت را تحمل کند؟ و نفسى كه نمى‌تواند صداى رعد آسمان را بشنود، چگونه تاب شنيدن صداى خشم تو را دارد؟ سوره معارج إِنَّ الإِنسانَ خُلِقَ هَلوعًا ‌(١٩) إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزوعًا ‌(٢٠) وَ إِذا مَسَّهُ الخَيرُ مَنوعًا ‌(٢١) »» قرآن - آدم بی‌ظرفیت (۴): https://eitaa.com/iEslaam/609 شنبه ۱۱ بهمن ۱۴۰۴
- اهانت ممنوع (۱) سوره انعام وَ لاتَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللهِ، فَيَسُبُّوا اللهَ عَدْواً بِغَيْرِ عِلْمٍ. كَذلِكَ زَيَّنَّا لِكُلِّ أُمَّةٍ عَمَلَهُمْ. ثُمَّ إِلى‌ رَبِّهِمْ مَرْجِعُهُمْ، فَيُنَبِّئُهُمْ بِما كانُوا يَعْمَلُونَ (۱۰۸) به معبود (و مقدسات) کسانی که غیر خدا را می‌خوانند دشنام ندهید، مبادا آنها (نیز) از روی جهل و دشمنی، خدا را دشنام دهند. این چنین برای هر امّتی عملشان را زینت دادیم. پس بازگشت همه آنان به سوی پروردگارشان است؛ و آنها را از آنچه عمل می‌کردند، آگاه می‌سازد. نکته: - توهین به عقاید و مقدسات دیگران اکیدا ممنوع. - اعتقادات و سنت‌های هر قومی برایش محترم و مقدس است. (زينا لکل امة عملهم) - ناخواسته باعث می‌شوید که آنها نیز به مقدسات شما توهین کنند. (فيَسبّوا الله) - عبادت آن هندو و گاوپرست برايش مقدس؛ خلفاء و صحابه در نظر اهل سنت، محترم؛ همانطور که اهل بيت در نظر شيعه مقدسند. - کاری را به نام عشق به اهل بيت نکنيم که هم موجب نفرت‌پراکنی و تفرقه شود (إِنَّ الشيطانَ يَنزَغُ بَينَهُم. اسراء/۵۳) هم آنان را جری کند که سبّ اهل بيت کنند. فافهم نفَهم. - احترام به عقايد ديگران در خانه و جامعه. »» قرآن - اخلاق قرآنی: https://eitaa.com/iEslaam/178 یکشنبه ۱۲ بهمن ۱۴۰۴
اهانت ممنوع (۲) آیت الله بهجت: در شب عید غدیر و شبهای مثل آن، مانند شب و روز نهم ربيع و ... باید فضیلت این شبها و روزها و صاحب آنها، و مطاعن دشمنان ایشان، و احادیث وارده در زمینه ولایت، با اقامه دلیل و برهان، ذکر شود، تا موجب تقویت عقاید مذهبی مستمعین گردد؛ نه اینکه این گونه مجالس به خنده و لهو و لعب گذرانده شود. در مجالسی که به مناسبت حضرت فاطمه برقرار می شود (نهم ربیع الاول) شایسته است فضایل و مناقب اهل بیت، به خصوص حضرت زهرا بیان گردد؛ و برگزاری مجالس خنده، بدون ذکر فضایل آنها خوب نیست. این کار درست نیست که در این ایام (نهم ربیع) بنشینیم و مجسمه درست کنیم و بزنیم و بخندیم؛ زیرا نقل شده یا دیده شده که عامه متقابلاً بعضی از شیعیان را گرفته و شکنجه داده یا کشته‌اند و از این کار لذت برده‌اند، و چه بسا در اثر این گونه مجالس باشد، و ما در ریختن خون آنان شریک باشیم. آنها برای ما جای خنده نگذاشته‌اند. کارهایی کرده‌اند که باید برای آن گریه کرد. همّ و اهتمام ما باید این باشد که مسئله ولایت، برای همگان از واضحات باشد؛ و برای تقویت ایمان مردم، تنها اکتفا به مجالس عید الزهراء نشود. بهترین راه برای این منظور، آن است که اثبات کنیم که اهل بیت مرجع احکام و فقه هستند. نفحات اعتقادی ص ۶۸ و ۶۹ »» قرآن - اهانت ممنوع (۱): https://eitaa.com/iEslaam/612 دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴
دعای فرج آیت الله بهجت: راه خلاص از گرفتاری‌ها منحصر است به دعا کردن در خلوات برای فرج ولی عصر. نه دعای همیشگی و لقلقه زبان و صرف گفتن «عَجِّل فَرَجَه»؛ بلکه دعای با خلوص و صدق نیت، و همراه با توبه. نفحات اعتقادی ص ۷۸ در نماز حضور قلب نداریم، و کارهای ما احتجاب و پرده از دیدار آن حضرت است. با این حال به دروغ داد می‌زنیم: «عَجِّل فَرَجَه». آیا می‌خواهیم بیاید و به ما بگوید: به واجبات و محرمات ملتزم باشید. عجب تعجیلی را می‌خواهیم. عمل به قرآن نمی‌کنیم و می‌خواهیم به عترت عمل کنیم. نفحات اعتقادی ص ۸۳ سه‌شنبه ۱۴ بهمن ۱۴۰۴
- تنها راه رسیدن حکمت ۸۹ امام علی علیه‌السلام: مَنْ أَصْلَحَ مَا بَيْنَهُ وَ بَيْنَ اللهِ، أَصْلَحَ اللهُ مَا بَيْنَهُ وَ بَيْنَ اَلنَّاسِ؛ وَ مَنْ أَصْلَحَ أَمْرَ آخِرَتِهِ، أَصْلَحَ اللهُ لَهُ أَمْرَ دُنْيَاهُ؛ وَ مَنْ كَانَ لَهُ مِنْ نَفْسِهِ وَاعِظٌ، كَانَ عَلَيْهِ مِنَ اللهِ حَافِظٌ. https://imamali.inoor.ir/nahj/text/motto/410 هر که رابطه‌اش را با خدا اصلاح کند، خداوند رابطه‌اش را با مردم درست می‌کند؛ و هر که کار آخرت خود را اصلاح نماید، خداوند کار دنیایش را سامان می‌دهد؛ و هر که برای خود واعظ درونی داشته باشد، خداوند حافظ و نگهبان او خواهد بود. - آیت الله بهجت: بی‌سرپرست ماندیم چه باید بکنیم در ابتلائات داخلیه و خارجیّه؟ چه باید بکنیم؟ چه کار کردیم که به این چیزها مبتلا می‌شویم؟ فکر این را باید بکنیم آخر ما چه کار کردیم که بی‌سرپرست ماندیم؟ اشکال در این است که خودمان را اصلاح نمی‌کنیم و نکردیم و نخواهیم کرد. حاضر نیستم خودمان را اصلاح کنیم. اگر ما خودمان را اصلاح می‌کردیم، به این بلاها مبتلا نمی‌شدیم. با اعتراف به اینکه عمل از خودمان است که به سر ما آمده و می‌آید، تا خودمان را اصلاح نکنیم و با خدا ارتباط نداشته باشیم، با نمایندگان خدا ارتباط نداشته باشیم، کارمان درست نمی‌شود. نفحات اعتقادی ص ۸۶ نکته: - خط اول حديث امام علی عليه‌السلام، تنها راه رسيدن به امام زمان است. - امام جزو مردم است؛ کاملترين مردم، انسان کامل است؛ و انسان سالم می‌تواند با انسان کامل همصحبت شود. - اگر می‌خواهیم ارتباط‌مان با امام زمان درست شود باید رابطه‌مان را با خدا اصلاح کنیم. - رابطه درست با خدا يعني عمل کردن به خواسته‌هايش؛ همان ترک گناه و انجام تکالیف. - "مَن اصلح" را به صورت شرطی و حصری بخوان. »» حدیث - امام‌شناس باش: https://eitaa.com/iEslaam/417 »» حدیث (۴۰) - واعظ درون: https://eitaa.com/iEslaam/228 چهارشنبه ۱۵ بهمن ۱۴۰۴
(۸۵) - اصلاح نفس امام صادق عليه‌السلام: فَسادُ الظّاهِرِ مِنْ فَسادِ الْباطِنِ؛ وَ مَنْ أَصْلَحَ سَرِيرَتَهُ أَصْلَحَ اللّٰهُ عَلاَنِيَتَهُ؛ وَ مَنْ خافَ اللّٰهَ فِي السِّرِّ لَمْ‌يَهْتِكْ سِتْرَهُ فِي الْعَلاَنِيَةِ. وَ أَعْظَمُ الْفَسادِ أَنْ يَرْضَی‌ الْعَبْدُ بِالْغَفْلَةِ عَنِ اللّٰهِ. وَ هَذا الْفَسادُ يَتَوَلَّدُ مِنْ طُولِ الْأَمَلِ وَ الْحِرْصِ وَ الْكِبْرِ؛ كَما أَخْبَرَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فِي قِصَّةِ قارُونَ فِي قَوْلِهِ: «وَ لاتَبغِ الفَسادَ فِي الأَرضِ؛ إِنَّ اللّٰهَ لايُحِبُّ المُفسِدينَ». (قصص/٧٧)‌ وَ كانَتْ هَذِهِ الْخِصالُ مِنْ صُنْعِ قارُونَ وَ اِعْتِقادِهِ. وَ أَصْلُها مِنْ حُبِّ الدُّنْيا وَ جَمْعِها، وَ مُتابَعَةِ النَّفْسِ وَ هَواها، وَ إِقامَةِ شَهَواتِها، وَ حُبِّ الْمَحْمَدَةِ، وَ مُوافَقَةِ الشَّيْطانِ وَ اِتِّباعِ خُطُواتِهِ. وَ كُلُّ ذَلِكَ يَجْتَمِعُ بِحَسَبِ الْغَفْلَةِ عَنِ اللّٰهِ وَ نِسْيانِ مِنَنِهِ. وَ عِلاَجُ ذَلِكَ: الْفِرارُ مِنَ النّاسِ، وَ رَفْضُ الدُّنْيا، وَ طَلاَقُ الرّاحَةِ، وَ الاِنْقِطاعُ عَنِ الْعاداتِ، وَ قَلْعُ عُرُوقِ مَنابِتِ الشَّهَواتِ، بِدَوامِ الذِّكْرِ لِلَّهِ، وَ لُزُومُ الطّاعَةِ لَهُ، وَ اِحْتِمالُ جَفاءِ الْخَلْقِ، وَ مُلاَزَمَةِ الْقُرْبَی‌، وَ شَماتَةِ الْعَدُوِّ مِنَ الْأَهْلِ وَ الْقَرابَةِ. فَإِذا فَعَلْتَ ذَلِكَ فَقَدْ فَتَحْتَ عَلَيْكَ بابَ عَطْفِ اللهِ وَ حُسْنِ نَظَرِهِ إِلَيْكَ بِالْمَغْفِرَةِ وَ الرَّحْمَةِ، وَ خَرَجْتَ مِنْ جُمْلَةِ الْغافِلِينَ، وَ فَكَكْتَ قَلْبَكَ مِنْ أَسْرِ الشَّيْطانِ، وَ قَدِمْتَ بابَ اللهِ فِي مَعْشَرِ الْوارِدِينَ إِلَيْهِ، وَ سَلَكْتَ مَسْلَكاً رَجَوْتَ الْإِذْنَ بِالدُّخُولِ عَلَی‌ الْكَرِيمِ الْجَوادِ، الْمَلِكِ الرَّحِيمِ، وَ اِسْتِيطاءِ بِساطِهِ عَلَی‌ شَرْطِ الْأَدَبِ، وَ لاتَحْرُمُ سَلاَمَتُهُ وَ كَرامَتُهُ؛ لِأَنَّهُ الْمَلِكُ الْكَرِيمُ الْجَوادُ الرَّحِيمُ. بحار الأنوار ج ۷۰، ص ۳۹۵ https://hadith.inoor.ir/fa/hadith/264004 فساد ظاهر، از فساد باطن سرچشمه می‌گیرد. هر کس باطن خود را اصلاح کند، خداوند ظاهرش را اصلاح می‌کند و هر کس در نهان از خدا بترسد، خداوند آبروی او را در آشکارا حفظ می‌کند. و بزرگ‌ترین فساد آن است که بنده از غفلت نسبت به خدا راضی باشد. و این فساد از طولِ آرزو، حرص و تکبر پدید می‌آید؛ همان‌گونه که خداوند عزوجل در داستان قارون در این آیه خبر داده است: «و در زمین فساد مجوی، زیرا خداوند مفسدان را دوست نمی‌دارد». و این صفات (طول آرزو، حرص و تکبر) از ساخته‌ها و باورهای قارون بود. و ریشه‌ی اینها دوست‌داشتن دنیا و گردآوری آن، پیروی کردن از نفس و هوس‌هایش، برپا کردن شهوت‌هایش، دوست‌داشتن ستایش شدن، همراهی با شیطان و پیروی کردن از گام‌های اوست. و همه‌ی اینها بر اساس غفلت از خدا و فراموشی نعمت‌های او گرد می‌آیند. و درمانِ آن، گریختن از مردم، کنار نهادن دنیا، ترکِ آسایش، بریدن از عادت‌ها، ریشه‌کن کردن شاخه‌های روینده‌ی شهوات با مداومت در ذکر خدا، پایبندی به اطاعت از او، تحمل خشونتِ مردم، و چسبیدن به نزدیکان، و تحمل شماتت دشمن از میان خویشاوندان است. هرگاه چنین کنی درِ لطف خدا و نظر نیکوی او را با آمرزش و رحمتش به روی خود گشوده‌ای، و از گروه غافلان بیرون رفته‌ای، و دل خود را از اسارت شیطان رهانیده‌ای، و بر درگاه خدا در جمع واردشوندگان بر او حاضر شده‌ای، و راهی را پیموده‌ای که امید داری اجازه‌ی ورود به پیشگاه آن کریمِ بخشنده، آن پادشاه مهربان را یافته‌ای، و بر فرش او بر اساس شرط ادب (و بندگی) جای گرفته‌ای، و از سلامت و کرامت او محروم نخواهی شد؛ زیرا او همان پادشاهِ کریمِ بخشنده‌ی مهربان است. نکته: - بيان شيرين امام صادق، شرح کامل حديث مولا علی است در نهج‌البلاغه، حکمت ۴۲۳: مَنْ أَصْلَحَ سَرِيرَتَهُ، أَصْلَحَ اَللَّهُ عَلاَنِيَتَهُ. https://imamali.inoor.ir/nahj/text/motto/744 اول که حديث امیرالمؤمنین رو ديدم، هم لذت بردم و هم افسوس خوردم که اي کاش بيشتر مي‌گفتند و توضيح مي‌دادند؛ تا اينکه حديث امام صادق رو ديدم. - از کوزه همان برون تراود که در اوست (فَسادُ الظاهرِ مِنْ فَسادِ الباطن) - بزرگترين آفت، غفلت و فراموشی (الْغَفْلَةِ عَنِ اللّٰهِ وَ نِسْيانِ مِنَنِه) - راه علاجی که حضرت پيش روی گذاشتند، اخلاق عملی و تزکیه نفس است. (الفرار من الناس و رفض الدنيا و طلاق الراحه) پنجشنبه ۱۶ بهمن ۱۴۰۴
شرایط آخرالزمان آیت الله بهجت: هرچه زمان ظهور حضرت صاحب الامر نزدیک‌تر شود، بلاها و گرفتاری‌ها بیشتر خواهد شد. البته بلاهای بزرگ‌تر هنوز در راه است. ما روز به روز می‌فهمیم که [ظهور] نزدیک است، هر روز آدم چیزهایی را می‌فهمد که قبلاً نشنیده است. شر و فساد روز به روز بالاتر می‌رود، نه پایین‌تر. خدا توفیق دهد که مهیا باشیم و جوری نباشد که در وقت ظهور منحرف و منصرف باشیم. در روایتی آمده است که دین‌داری در آخرالزمان مانند نگه داشتن آتش در دست است. آیا زمان آن فرا نرسیده است؟ لابد صدای طبل‌ها را برای بیدار شدن‌مان می‌زنند؛ چون امروز، حفظ دین از نگه داشتن آتش در دست سخت‌تر است. کتاب نفحات اعتقادی ص ۹۶ کتاب بشارت از حضرت حجت ص ۱۶۰ »» دعا - شرایط آخرالزمان: https://eitaa.com/iEslaam/96 »» حدیث - شرایط آخرالزمان: https://eitaa.com/iEslaam/97 جمعه ۱۷ بهمن ۱۴۰۴
(۸۶) - دعای ظالم (۱) - امام صادق عليه‌السلام: يَقُولُ اَللَّهُ: وَ عِزَّتِي وَ جَلاَلِي، لاأُجِيبُ دَعْوَةَ مَظْلُومٍ دَعَانِي فِي مَظْلِمَةٍ، وَ لِأَحَدٍ مِنْ خَلْقِي عِنْدَهُ مَظْلِمَةٌ مِثْلُهَا. https://hadith.inoor.ir/fa/hadith/280697/ خداوند می‌فرماید: به عزت و جلالم سوگند، دعای مظلومی را که در اثر ظلمی به من پناه آورده، اجابت نمی‌کنم، در حالی که یکی از خلقم نزد او به همان ظلم، مظلوم باشد (یعنی حق شخص دیگری را پایمال کرده باشد). - صحيفه سجادیه دعای ۱۴ اللَّهُمَّ فَكَما كَرَّهْتَ إِلَيَّ أَنْ أُظْلَمَ، فَقِنِي مِنْ أَنْ أَظْلِمَ‌. بارالها! همان‌گونه که ستم دیدن را در نظر من ناخوشایند (و مکروه) ساختی، مرا از ستم کردن نیز نگاه دار. - امام صادق عليه‌السلام: مَنْ عَذَرَ ظَالِماً بِظُلْمِهِ سَلَّطَ اَللَّهُ عَلَيْهِ مَنْ يَظْلِمُهُ. فَإِنْ دَعَا لَمْ يَسْتَجِبْ لَهُ، وَ لَمْ يَأْجُرْهُ اَللَّهُ عَلَى ظُلاَمَتِهِ. https://hadith.inoor.ir/fa/hadith/106561/ هر كس براي ستمِ ستمكاري، عذر و بهانه بياورد (و ظلمش را توجيه كند)، خداوند كسي را بر او مسلط مي‌سازد كه به او ستم كند. پس اگر دعا كند، خداوند دعايش را مستجاب نمي‌كند و او را بر (تحمل) آن ظلم پاداش نمي‌دهد. - صحيفه سجادیه دعای ۸ اللَّهُمَّ إِنيِّ أَعُوذُ بِكَ مِنْ ... أَنْ نَعْضُدَ ظَالِماً، أَوْ نَخْذُلَ مَلْهُوفاً، أَوْ نَرُومَ مَا لَيْسَ لَنَا بِحَقٍّ‌، أَوْ نَقُولَ فِي الْعِلْمِ بِغَيْرِ عِلْمٍ‌. خداوندا به تو پناه مى‌برم از اينكه به ستمگرى كمك كنيم يا اينكه ستمديده‌اى را خوار گردانيم يا آنچه حق ما نيست بخواهيم يا در بارۀ علم از روى نادانى سخن بگوييم. - امام صادق عليه‌السلام: إِذَا أَرَادَ أَحَدُكُمْ أَنْ يُسْتَجَابَ لَهُ فَلْيُطَيِّبْ كَسْبَهُ، وَ لْيَخْرُجْ مِنْ مَظَالِمِ اَلنَّاسِ؛ وَ إِنَّ اللَّهَ لايُرْفَعُ إِلَيْهِ دُعَاءُ عَبْدٍ وَ فِي بَطْنِهِ حَرَامٌ، أَوْ عِنْدَهُ مَظْلِمَةٌ لِأَحَدٍ مِنْ خَلْقِهِ. https://hadith.inoor.ir/fa/hadith/280462/ هرگاه یکی از شما بخواهد دعایش مستجاب شود، کسب و روزی خود را پاکیزه گرداند (مال حلال به دست آورد) و از مظالم (حقوق ناحق شده) مردم بیرون آید (حقوقشان را ادا کند). خداوند دعای بنده‌ای را که در شکمش مال حرام باشد، یا نزد او حقی از خلق خدا پایمال شده باشد، بالا نمی‌برد (مستجاب نمی‌کند). نکته: - در اين يادداشت فقط از اين نظر به ظلم نگاه کرديم که مانع استجابت دعا مي‌شه. - هرچيزي که مولا علی در مناجات کمیل از آثار گناه شمرده روي ظلم، پياده مي‌شه: تهتک العصم، تنزل النقم، تغيّر النعم، تحبس الدعاء، تنزل البلاء. - صحبت از ظلم که ميشه ذهنت نره سمت مسؤولين و حاکمان. هر کي هر جايي که هست مي‌تونه ظلم کنه؛ از خونه تا کوچه و خيابون و محل درس و کار. - ظلم رو مي‌شه بزرگِ گناهان دونست که آثار بد و مخرّبش، نظام خانواده و جامعه رو بهم مي‌ريزه. بيشتر شورش‌ها و انقلاب‌ها و انقراض‌ها از ظلم و ستم، نشأت مي‌گيره. - بيشترين ظلم‌ها از خونه شروع مي‌شه و متاسفانه چون عادي شده، از چشم‌ها پنهون مي‌مونه. ظلم پدر و مادر به فرزندان، فرزندان به والدين، همسران به همديگه. شنبه ۱۸ بهمن ۱۴۰۴
- دعای ظالم (۲) يه پير عارفي بود به نام "خدادوست" و يه حاکم ستمگري. هر وقت حاکم به ملاقات عارف ميومد مورد بي‌محلي قرار مي‌گرفت. به دیدار شیخ آمدی گاه گاه "خدادوست" در وی نکردی نگاه مَلِک، نوبتی گفتش: ای نیکبخت به نفرت ز من دَرمَکش روی سخت مرا با تو دانی سر دوستی است تو را دشمنی با من از بهر چیست؟ گرفتم که سالار کشور نیَم به عزت ز درویش کمتر نیَم نگویم فضیلت نهَم بر کسی چنان باش با من که با هر کسی شنید این سخن عابد هوشیار بر آشفت و گفت: ای ملک، هوش دار وجودت پریشانی خلق از اوست ندارم پریشانیِ خلق، دوست تو با آن که من دوستم، دشمنی نپندارمت دوستدارِ منی چرا دوست دارم به باطل مَنت چو دانم که دارد خدا دشمنت؟ مده بوسه بر دست من، دوستوار برو دوستدارانِ من دوست دار "خدادوست" را گر بدَرّند پوست نخواهد شدن دشمنِ دوست، دوست عجب دارم از خوابِ آن سنگدل که خلقی بخُسبند از او تنگدل بوستان سعدی، باب ۱، حکایت ۱۱ نکته: - سعدی با ذوق قشنگ و بيان لطيفش دليل مستجاب نشدن دعاي ظالم رو گفته. - ظالم به خاطر ظلمي که در حق بندگان ديگه و مخلوقات خدا مي‌کنه، از چشم خداوند مي‌فته و مغضوبش قرار مي‌گيره. ... وَ اللَّهُ لايُحِبُّ الظّالِمينَ (آل‌عمران/۵۷) ... أَلا لَعنَةُ اللَّهِ عَلَى الظّالِمينَ (هود/۱۸) - جهان سلسله‌اي از عوامل پيدا و پنهانه. اگر حق کسي برگردنم و دلي ازم رنجيده باشه، باعث مي‌شه دعاي من در درگاه خداوند شنفته و حاجتم برآورده نشه. - حکايت کامل رو اينجا بخون: https://eshghabad.com/p/4464285 يکشنبه ۱۹ بهمن ۱۴۰۴
- محجوب عیب از ما است، اگر دوست ز ما مستور است سوره مطففين وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ (١٠) الَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ الدِّينِ (١١) وَ مَا يُكَذِّبُ بِهِ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ (١٢) إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ آيَاتُنَا قَالَ أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ (١٣) كَلَّا بَلْ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ مَا كَانُوا يَكْسِبُونَ (١٤) كَلَّا إِنَّهُمْ عَنْ رَبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَمَحْجُوبُونَ (١٥) ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُو الْجَحِيمِ (١٦) وای در آن روز بر تکذیب‌کنندگان. (۱۰) همانها که روز جزا را انکار می‌کنند. (۱۱) تنها کسی آن را انکار می‌کند که متجاوز و گنهکار است. (۱۲) (همان کسی که) وقتی آیات ما بر او خوانده می‌شود می‌گوید: «این افسانه‌های پیشینیان است» (۱۳) چنین نیست که آنها می‌پندارند، بلکه اعمالشان چون زنگاری بر دلهایشان نشسته. (۱۴) چنین نیست که می‌پندارند، بلکه آنها در آن روز از پروردگارشان محجوبند و محروم. (۱۵) سپس آنها به یقین وارد دوزخ می‌شوند. (۱۶) نکته: - در کل قرآن يکبار "محجوب" گفته شده و آن هم اينجاست. - اين آيات گرچه لحن تندی دارند و در ظاهر از عذاب و جهنم صحبت می‌کنند، در واقع از بزرگترین درد آدم می‌گویند؛ از درد فراق. زهرِ هجري چشيده‌ام که مپرس - اگر مولا علی در مناجات عارفانه‌اش ناله می‌کند "فَهَبْنِي - يا إِلٰهِي وَ سَيِّدِي وَ مَوْلاَيَ وَ رَبِّي - صَبَرْتُ عَليٰ عَذابِكَ، فَكَيْفَ أَصْبِرُ عَليٰ فِراقِكَ؟‌" منظورش همين است که من با ندیدن و دوری و دل‌تنگیم چه کنم؟ عشق و درویشی و انگشت‌نمایی و ملامت همه سهل است. تحمل نکنم بار جدایی - اين آيات، دلايل فاصله و حجاب بين بنده و پرودگار را بيان مي‌کند: . اول عصیان و گناه (مُعتد اَثيم) . دوم اعمالش باعث قفل و سنگدل شدنش می‌شود (رانَ علي قلوبهم ما کانوا يَکسبون) . سوم کارش به انکار و تکذیب می‌کشد (يُکذّبون بِيَوم الدين) - تفسیر "محجوب" در ادعيه آمده. مناجات ابوحمزه ثمالی: أَنَّكَ لاَتَحْتَجِبُ عَنْ خَلْقِكَ إِلاَّ أَنْ تَحْجُبَهُمُ الْأَعْمَالُ دُونَكَ. تو از خلق خودت پنهان نیستی، مگر اینکه اعمالشان آنها را از تو محروم و دور می‌سازد. - و لايُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ وَ لايَنْظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ (آل‌عمران/٧٧) - وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَاضِرَةٌ (٢٢) إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌ (قیامت/٢٣) »» دعا - حجاب: https://eitaa.com/iEslaam/200 »» قرآن - تو با منی اما (۱): https://eitaa.com/iEslaam/352 دوشنبه ۲۰ بهمن ۱۴۰۴