دوختن کار جالبیه
وقتی که پوست های بدنت با قسمتی از پارچه جایگزین میشن و الان یه تابلوی هنری زیبا وجود داره که وجب به وجب اش پر از نقش و نگاره!
چربی های جمع شده ی زیر پوستت با پارچه ها کنار نمیان و میبینم چطور با سوزن لجاجت میکنن.
فقط کمی چروک داری که باید با اتو صافشون کنیم.
پوستت لجوجه و محکم به سطح سیقل خورده ی اتو چسبیده و داره با هر فاصله بیشتر و بیشتر کِش میاد
و این بویِ خوشبویِ آشنا که نشون میده گوشت داره میسوزه فقط گشنه ترم میکنه.
چسبوندن مژه هات به ابروهات و طوریکه باز نگهشون داشته هم دارن خستگی رو فریاد میزنن و باعث میشن تا نوکِ تیز اتو مستقیم داخلشون فرو بره و جیغ چیزی باشه که توی اتاق اکو پیدا میکنه این صحنه هارو دوست دارم.
از:
کفترموفرفری
به:
emotinoal detective
