امروز میدان شهدا، به معنای واقعی میدان شهدا شد.

کاش پسر بچه بودم تا الان با این پسرها تو صحن گوهرشاد فوتبال بازی میکردم:)

:)

روح و روانم امروز کلا یه طور دیگه بهم ریخته وقتی فهمیدم میدون شهدا اداره برق رو زده.

نمیدونم چرا شبا از یه تایمی به بعد از ماتریکس خارج میشم.

خودم خودمو گردن نمیگیرم.

مظلوم ترین قشر توی وضعیت الان همین بچه‌هان که با این سن کمشون یه حجم گنده‌ای از استرس رو مجبورن تحمل کنن و معلوم نیست که این حجم از فشار و استرس تو این سن کم چه آثاری قراره در آینده روی روح و روانشون بذاره.

فکر نمیکردم با یه جمله ساده گریم بگیره: مجتبی ۳ روزه.

۱۰۰ سالشم زیادیه.. چه برسه یه طفل بی گناه.

جدا از سیاست‌ها و تمامِ دلایل دیگه برای علت جنگ، چیزی که خیلی بهش مطمئن هستم این هست که: کینه ‌دارد‌ ز محبان ‌علی ‌قوم ‌یهود یک‌تنه ‌خیبرشان ‌را‌ به ‌فنا ‌داده‌ علے

ولی خب اینم بگم که با همه‌ی سختی‌های جنگ: گفت پیغمبرِ ما که دستِ برتر با ماست ز یهود نهراسید، که حیدر با ماست