همین که آقای بهادری جهرمی میگه:
از افطار تا سحر در میدان میمانیم
امشب همه پای کار ایرانیم.
عاشق این خانوادههام که نهایت ۲ ماشین هستن
اما سر چهارراه و میدانهای خلوت با پرچم ایران ایستادند.
خبر هر یک از شهادتهایی که امسال شنیدیم
هر کدام به شدت غیر قابل باور و سخت بود برامون
از شهید حاجی زادهی عزیزم تا شهدای اخیر(که هنوز نمیتونم اسماشون نام ببرم و قبل اسمشون لفظ شهید به کار ببرم)
اینطور بگم که دیگه مغزم جای ثبت اسم شهید جدید نداره، نه که نخوام.. بلکه اون بخش از مغزم نمیتونه شرایط درک کنه.