✨🇮🇷 پرواز سرخ برای وطن وطن، تنها تکه‌ای از خاک نیست؛ خاطره‌ی قدم‌های کودکی است، بوی نانِ داغِ صبحگاهی در کوچه‌های شهر است، صدای خنده‌هایی است که زیر سقف خانه‌ها می‌پیچد. وطن، همان جایی است که ریشه‌های انسان در آن تنیده شده و هویت او در هوایش نفس می‌کشد. برای همین است که وقتی خطری سایه بر سر این خاک می‌اندازد، دل‌هایی پیدا می‌شوند که آرام نمی‌گیرند؛ دل‌هایی که شجاعت را نه در کلام، بلکه در عمل معنا می‌کنند. در روزهایی که آتشِ تهدید به مرزها نزدیک می‌شود، مردانی و زنانی از میان همین مردم برمی‌خیزند؛ نه برای نام، نه برای شهرت، بلکه برای پاسداری از آرامشی که در کوچه‌های شهر جریان دارد. آنان خوب می‌دانند که راهی که پیش گرفته‌اند آسان نیست. می‌دانند که شاید بازگشتی در کار نباشد، اما با این حال قدم در مسیری می‌گذارند که انتهایش روشنایی است. شجاعت، در آن لحظه شکل می‌گیرد که انسان میان ماندن و رفتن، میان آسایش و مسئولیت، راه دشوارتر را انتخاب می‌کند. رزمندگان وطن چنین انتخابی می‌کنند. آنان دل از آسایش خانه می‌کَنَند تا خانه‌های دیگران پابرجا بماند. شب‌های سرد و روزهای پرآشوب را تحمل می‌کنند تا کودکان سرزمینشان بتوانند با آرامش در حیاط مدرسه بازی کنند. و در میان این راه دشوار، گاه لحظه‌ای فرا می‌رسد که نامش شهادت است. شهادت، پایان یک زندگی نیست؛ نقطه‌ای است که در آن انسان از مرزهای خاکی عبور می‌کند و به بلندترین معنای فداکاری می‌رسد. شهیدان کسانی هستند که جانشان را چونان چراغی در مسیر آینده‌ی وطن روشن می‌کنند. وقتی قطره‌ای از خون آنان بر خاک می‌ریزد، آن خاک دیگر تنها خاک نیست؛ تبدیل به سندی از ایستادگی می‌شود. هر وجب از سرزمینی که با خون شهیدان آبیاری شده، داستانی از شجاعت در دل خود دارد؛ داستان انسان‌هایی که ترجیح دادند خود بایستند تا وطنشان نلرزد. شهادت در راه دفاع از وطن، اوجِ عشق است. عشقی که نه در واژه‌ها، بلکه در فدا کردن عزیزترین دارایی انسان—یعنی جان—متجلی می‌شود. شهیدان با رفتن خود به ما یادآوری می‌کنند که امنیت و آرامشی که امروز در آن نفس می‌کشیم، ثمره‌ی دل‌هایی است که از ترس عبور کرده‌اند. وطن با نام آنان زنده می‌ماند. نام‌هایی که شاید روزی در میان ما قدم می‌زدند، اما امروز چون ستارگانی در آسمان تاریخ می‌درخشند. نسل‌ها می‌آیند و می‌روند، اما روایت شجاعت آنان در گوش زمان زمزمه می‌شود؛ روایتی از مردان و زنانی که وقتی وطنشان صدا زد، پاسخشان تنها یک چیز بود: ایستادن. شاید شهیدان دیگر در میان ما راه نروند، اما حضورشان در هر نفس این سرزمین جاری است. در آرامش صبح‌ها، در امنیت شب‌ها و در امیدی که در دل مردم زنده است. آنان رفتند تا پرچم وطن بر زمین نیفتد، تا آسمان این سرزمین همچنان آبی بماند و تا آینده، بر شانه‌های فداکاریشان استوار شود. شهادت، در حقیقت پروازی است از خاک به افق‌های بلند انسانیت؛ پروازی که مقصدش جاودانگی است و یادش تا همیشه در قلب یک ملت زنده خواهد ماند. 💐 جاودان باد یاد آنان که برای وطن پرواز کردند. ✊ #شهیدان_زنده_اند_الله_اکبر ✍🏻 به قلم: سرباز گمنام امام زمان (عج) 🎓 نشریات دانشجویی دانشگاه آزاد اسلامی 🆔 @iaumag 🌐 stumag.iau.ir

💠 در زمانه جنگ؛ تماشاگر بودن یک توهم است در دوره‌های تنش و جنگ، معمولاً این تصور شکل می‌گیرد که مسئولیت رخدادها صرفاً بر عهده بازیگران رسمی—دولت‌ها، ارتش‌ها و تصمیم‌گیران کلان—است. در چنین نگاهی، شهروندان بیشتر در جایگاه «تماشاگر» قرار می‌گیرند؛ ناظرانی که صرفاً اخبار را دنبال می‌کنند و نسبت به آن واکنش نشان می‌دهند. اما واقعیت پیچیده‌تر از این است. در فضای امروز، هر کنش ارتباطی—در ساده‌ترین شکل آن، مانند یک بازنشر یا استفاده از یک هشتگ—می‌تواند بخشی از چرخه اثرگذاری باشد. به همین دلیل، مرز میان «کنشگر» و «تماشاگر» به‌طور قابل توجهی کمرنگ شده است. در چنین شرایطی، تمایز میان «مقصر بودن» و «مسئول بودن» اهمیت پیدا می‌کند. ممکن است فردی در شکل‌گیری یک بحران نقشی نداشته باشد، اما همچنان در قبال نحوه مواجهه با آن، مسئول است. این مسئولیت، نه از جایگاه قدرت رسمی، بلکه از جایگاه «حضور در جامعه» ناشی می‌شود. به بیان دیگر، حتی اگر در آغاز یک بحران نقشی نداشته باشیم، در ادامه آن—به‌ویژه در سطح روایت—می‌توانیم اثرگذار باشیم. یکی از نمودهای این وضعیت را می‌توان در آنچه به‌طور غیررسمی می‌توان «کنشگری بی‌هزینه» نامید، مشاهده کرد. نوعی از مشارکت که در آن، افراد بدون در نظر گرفتن پیامدهای واقعی، در تولید و بازنشر محتوا نقش ایفا می‌کنند؛ محتواهایی که گاه می‌توانند به تشدید تنش، دامن‌زدن به دوگانه‌ها، یا تقویت برداشت‌های نادرست منجر شوند. در این میان، باید به ماهیت «کلمات» توجه کرد. کلمات شلیک نمی‌کنند، اما می‌توانند مسیر شلیک را هموار کنند. کلمات، صرفاً ابزار بیان نیستند؛ آن‌ها حامل معنا، جهت‌دهنده ادراک، و در بسیاری از موارد، تعیین‌کننده واکنش‌ها هستند. در فضای پرتنش، یک واژه، یک تیتر یا حتی یک هشتگ، می‌تواند نقشی فراتر از آنچه تصور می‌شود ایفا کند. از این منظر، شاید بتوان گفت: هشتگ‌ها نیز، در جای خود، نوعی «کنش» هستند—کنش‌هایی که می‌توانند اثرگذار باشند، حتی اگر به‌ظاهر ساده و بی‌هزینه به نظر برسند. اینجاست که مفهوم «بلوغ سیاسی» معنا پیدا می‌کند. بلوغ سیاسی، لزوماً به معنای داشتن موضع خاص نیست؛ بلکه به معنای درک وزن و پیامد کنش‌هاست. اینکه بدانیم هر آنچه می‌گوییم، می‌نویسیم یا بازنشر می‌کنیم، در یک بستر گسترده‌تر معنا پیدا می‌کند و می‌تواند بر ادراک دیگران اثر بگذارد. در نهایت، شاید مهم‌ترین بازنگری در این باشد که خود را «تماشاگر» ندانیم. در جهان امروز، ما—در ساده‌ترین شکل حضور رسانه‌ای—بخشی از میدان هستیم. و این حضور، با خود نوعی مسئولیت به همراه می‌آورد؛ مسئولیتی که نه از اجبار، بلکه از آگاهی آغاز می‌شود. مسئولیت، از جایی آغاز می‌شود که ما بپذیریم حتی در سکوت و بازنشر، بی‌اثر نیستیم. ✍🏻 به قلم: فریبا کرمی دانشجوی دکتری مدیریت رسانه مدیرمسئول نشریه دانشجویی ارتباط 🎓 نشریات دانشجویی دانشگاه آزاد اسلامی 🆔 @iaumag 🌐 stumag.iau.ir

📰🔍•Iran's Oil Evasion from Sanctions [17April2026] 🔲•Kimiya Magazine presents its April 2026 Special Issue: “Iran’s Oil Evasion from Sanctions.” Featuring a deep dive into the Strait of Hormuz, translated and analyzed for our readers. 🔸Kimia Scientific Monthly Islamic Azad University, Isfahan Branch 🪄edited, and designed by Hadiseh Hajian. 📝Translation by Kimia hekmat ravan 🗓:[April 2026] 🔗 download.. #Kimia #Kimia_Publication_Group #Islamic_Azad_University_Isfahan #Kanun_E_Azad_Andishan_E_Novin ➕Eitaa| Telegram: @kimia_azd 💬•نظرات شما..

📰🔍•Iran's Oil Evasion from Sanctions” 🔸Kimia Scientific Monthly Islamic Azad University, Isfahan Branch 🪄edited, and designed by Hadiseh Hajian. 📝Translation by Kimia hekmat ravan 🗓:[April 2026] #Kimia #Kimia_Publication_Group #Islamic_Azad_University_Isfahan #Kanun_E_Azad_Andishan_E_Novin ➕Eitaa| Telegram: @kimia_azd 💬•نظرات شما..

🔹#یادداشت| میراث حضور: معنابخشی به شخصیت کودک در میانه‌ی بحران جنگ تحمیلی سوم و فرصت تربیتی تجمعات خیابانی شبانه در دفاع از وطن 🔺در روان‌شناسی رشد، اصطلاح «زمان‌های بحرانی» به لحظاتی گفته می‌شود که فرد یا جامعه در آستانه‌ی تحولی عمیق قرار دارد و تجربه‌های این دوره، نه تنها در حافظه کلامی، بلکه در ساختار شخصیتی و هویتی کودک و نوجوان ریشه می‌دواند. این شب‌ها حضور در «تجمعات خیابانی»، یکی از همین لحظات است، که از نگاه روان‌شناختی تأثیرات تربیتی مثبتی را می‌توانیم برای آن برشماریم. این شب‌ها، کودکان «درس دلدادگی به وطن» را مشق می‌کنند و با روحیه «وطن‌دوستی» قد می‌کشند. ▫️۱ـ شکل‌گیری حس تعلق و هویت جمعی 🔺از منظر روان‌شناسی اجتماعی، کودکان در سنین پایه‌ی نوجوانی به شدت در جست‌وجوی هویت هستند. با وجود تمام تلخی‌ها و سختی‌های ناشی از بحران‌هایی هم‌چون جنگ، این دوران می‌تواند فرصت‌های بی‌نظیری، به‌ویژه برای کودکان، فراهم آورد. همراه‌کردن فرزندان با خود در صحنه‌های اجتماعی و تجمعات مردمی، مانند تجمعات خیابانی شبانه برای دفاع از وطن، در واقع تزریق «هویتی فراتر از یک هویت فردی» به اوست. او نه تنها یک «من» می‌بیند، بلکه یک «ما» را تجربه می‌کند؛ «ما مردمی هستیم که در یک نقطه‌ی تاریخی، برای دفاع از کشورمان در کنار هم ایستاده‌ایم». ➕ مشروح یادداشت: 🔗http://iscanews.ir/xf5tz ▫️ نویسنده: محدثه جباری 🌐https://eitaa.com/iscaisfahan

🔸رونمایی از فیلمنامه "آخرین شعله"؛ روایتی از مقاومت، دانش و امید نسل جوان در دوران دفاع مقدس 🔹فیلمنامه "آخرین شعله" به قلم غلامرضا نادمی، کارشناس مسئول امور فرهنگی و اجتماعی و مسئول باشگاه رشد استعدادهای هنری و ادبی جوان دانشگاه آزاد اسلامی مشهد، داستانی در ژانر درام، جنگی و اجتماعی با لحنی تلخ و شیرین را به تصویر می‌کشد. این اثر که مخاطب جوانان و عموم جامعه است، روایتی از فداکاری، نبوغ علمی و مقاومت نسلی را در بحبوحه جنگ ارائه می‌دهد. 🔹"آخرین شعله" داستان "آرمان"، دانشجوی نخبه مهندسی را روایت می‌کند که پس از تجربه تلخ از دست دادن دوست صمیمی‌اش در یک حادثه تروریستی، با تکیه بر دانش خود و میراث پدر شهیدش، به جمع مدافعان کشور می‌پیوندد. او در آزمایشگاهی مخفی، با همکاری "سارا"، همکلاسی باانگیزه‌اش و "حاج رضایی"، رزمنده‌ای با تجربه، تلاش می‌کند تا سامانه‌های پدافندی حیاتی را برای کشور بسازد و نصب کند. این فیلمنامه، نمادی از امید نسلی است که با دانش و غیرت خود، در دل تاریکی، شعله‌های آینده را روشن نگه می‌دارند. 🔹این فیلمنامه توسط غلامرضا نادمی، مسئول باشگاه رشد استعدادهای هنری و ادبی جوان دانشگاه آزاد اسلامی مشهد، به نگارش درآمده است. "آخرین شعله" بر جنبه‌های مقاومت، فداکاری و نقش جوانان در دوران دفاع مقدس تمرکز دارد و تلاش‌های علمی و فنی در خط مقدم جبهه را به تصویر می‌کشد. #معاونت_فرهنگی_دانشجویی #باشگاه_رشد_استعدادهای_هنری_ادبی_جوان #نشریات_دانشجویی #دانشگاه_آزاد_اسلامی_مشهد 📍@bashgahe_roshdkhRazavi 📍@iaumsp

📣 دعوت به مشارکت در یک پژوهش علمی 🌷 سلام و وقت بخیر از شما دعوت می‌شود در یک پرسشنامه پژوهشی مربوط به پایان‌نامه کارشناسی ارشد روان‌شناسی بالینی شرکت کنید. این تحقیق به بررسی ابعاد شخصیت افراد و ارتباط آن‌ها با یکدیگر می‌پردازد. مشارکت شما می‌تواند به پیشبرد این پژوهش علمی کمک ارزشمندی کند. 📝 تعداد پرسش‌ها: ۱۹۱ سؤال ⏱ زمان تقریبی تکمیل: حدود ۳۰ دقیقه لطفاً با دقت و صداقت به سؤالات پاسخ دهید تا نتایج پژوهش از دقت بیشتری برخوردار باشد. ✅ تمام پاسخ‌ها کاملاً ناشناس ثبت می‌شوند و اطلاعات شما محرمانه خواهد بود. 🔗 لینک پرسشنامه: https://survey.porsline.ir/s/ASCBySIc 🙏 پیشاپیش از همراهی و مشارکت ارزشمند شما سپاسگزاریم.

🎧 شماره جدید نشریه صوتی صدرا منتشر شد! 🔰 شماره ۲، اسفند ۱۴۰۴ 🌿 در این شماره با تازه‌ترین و جذاب‌ترین مطالب همراه شما هستیم. 🔹صاحب امتیاز: مونا خواجه‌ایم مقدم 🔸مدیرمسئول: مونا خواجه‌ایم مقدم 🏛 دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد 🔈 دانلود این شماره از نشریه 🔍 صفحه نشریه در سامانه نشریات 🎓 نشریات دانشجویی دانشگاه آزاد اسلامی 🆔 @iaumag 🌐 stumag.iau.ir

📖 معرفی کتاب: تاریخ مطبوعات ایران ✍🏻 نویسنده: سید فرید قاسمی 🖨 ناشر: ثانیه کتاب «تاریخ مطبوعات ایران» نوشتهٔ سید فرید قاسمی، پژوهشی جامع درباره سیر شکل‌گیری و تحول مطبوعات از آغاز پیدایش در ایران تا پس از انقلاب ۱۳۵۷ است. بخش پایانی کتاب نیز نگاهی به پیشینهٔ جهانی مطبوعات و روزنامه‌نگاری دارد. این اثر بر پایهٔ گفتارهای نویسنده برای دانشجویان رشته‌های ارتباطات، کتابداری، اطلاع‌رسانی و تاریخ نوشته شده و با زبانی پژوهشی اما قابل‌فهم، روند گسترش چاپخانه‌ها، روزنامه‌های اولیه و شیوه‌های مختلف نشر در دورهٔ قاجار را توضیح می‌دهد. «تاریخ مطبوعات ایران» منبعی معتبر برای علاقه‌مندان به روزنامه‌نگاری، پژوهشگران تاریخ رسانه و دانشجویان حوزه ارتباطات به شمار می‌آید. 📚 #معرفی_کتاب 🎓 نشریات دانشجویی دانشگاه آزاد اسلامی 🆔 @iaumag 🌐 stumag.iau.ir

💬 امام خمینی رضوان‌الله‌علیه: اگر آمریکا و اسرائیل «لا اله الا الله» بگویند ما قبول نداریم؛ چرا که آنها می‌خواهند سرِ ما را کلاه بگذارند. 📝 #عکس_نوشته 🎓 نشریات دانشجویی دانشگاه آزاد اسلامی 🆔 @iaumag 🌐 stumag.iau.ir

خیابان زنده و دلالت‌های آن در سیاست گذاری ▪️فرزاد جهان‌بین عضو هیئت علمی دانشگاه در یادداشتی نوشت: معجزه چهل‌وهفت شب حضور مستمر مردم در خیابان‌ها را اگر صرفاً در قالب «واکنش» بخوانیم، از حقیقت آن فاصله گرفته‌ایم. آنچه رخ داده، ظهور یک «اراده سیاسی متراکم» است که در لحظه‌ای خطیر، خود را از لایه‌های پنهان جامعه به سطح میدان عمومی رسانده است. این حضور، نه احساسی است و نه سازمان‌یافته؛ بلکه صورت‌بندی پیچیده‌ای از هویت، ادراک تهدید، خاطره تاریخی و عقلانیت جمعی است که در قالب کنش خیابانی متجلی شده است. مسئله اینجاست: آیا می‌توان این اراده را فهم کرد و به زبان حکمرانی ترجمه نمود، یا همچنان در چارچوب‌های ناکافی علوم انسانی موجود، آن را تقلیل خواهیم داد؟ خیابان؛ از فضا به نهاد، از تجمع به میدان در این رخداد، خیابان دیگر یک «مکان» نیست؛ به «نهاد» بدل شده است. استمرار حضور، آن را از سطح تجمعات مقطعی به سطح «میدان» ارتقا داده است؛ میدانی که در آن، جامعه نه‌تنها احساس خود را بروز می‌دهد، بلکه خود را به‌عنوان یک کنشگر سیاسی بی مانند بازتعریف می‌کند. این همان لحظه‌ای است که «ملت» از یک مفهوم انتزاعی، به یک واقعیت زیسته تبدیل می‌شود و به تعبیر مقام معظم رهبری، ملت نقش امام یافت. از سوگ به کنش؛ دگردیسی عاطفه به قدرت در بسیاری از تجربه‌های تاریخی، فقدان رهبران به انفعال اجتماعی می‌انجامد. اما در اینجا، سوگ به کنش تبدیل شد. این دگردیسی، نشان‌دهنده وجود «سرمایه پیشینی» است که اکنون در لحظه بحران، فعال شده است.سرمایه ای از آموزه های اسلامی و شیعی، راهبری امام کبیر و امام شهید، ایمان، ملتمندی و.... این حضور، در سطحی عمیق‌تر، حامل نوعی عقلانیت است: مردمی که در خیابان‌اند، همزمان چند پیام را منتقل می‌کنند؛ پشتیبانی به نیروهای خودی، مطالبه انسجام از نخبگان، و ارسال سیگنال بازدارندگی به بیرون. این چندلایگی، نشان می‌دهد که با یک کنش صرفاً احساسی مواجه نیستیم، بلکه با «عقلانیتی نهفته در دل احساس» روبه‌رو هستیم. بازسازی «ما»؛ هویت در لحظه تهدید تهدید خارجی، مرزهای «ما» و «دیگری» را بازتعریف کرد و خیابان، صحنه این بازتعریف شد. شکاف‌های درونی، در برابر تهاجم خارجب و در سایه یک سوگ عمیق ناشی از شهادت امام شهید، تعلیق شدند و جامعه به سمت همگرایی حرکت کرد. این همان ظرفیتی است که اگر به‌درستی فهم نشود، می‌تواند به‌سرعت فرسوده شود؛ و اگر فهم شود، می‌تواند به یک سرمایه پایدار تبدیل گردد. بحران فهم؛ محدودیت چارچوب‌های نظری این رخداد، ضعف بخشی از علوم اجتماعی ما را نیز آشکار می‌کند. چارچوب‌هایی که یا بر فردگرایی افراطی بنا شده‌اند یا بر تحلیل‌های مکانیکی از بسیج سیاسی، قادر به فهم این نوع کنش‌های چندلایه نیستند. جایی که ایمان، هویت، و عقلانیت سیاسی درهم‌تنیده‌اند، نیازمند دستگاه تحلیلی متفاوتی هستیم.اگر این بازنگری صورت نگیرد، نه‌تنها این پدیده، بلکه پدیده‌های مشابه آینده نیز از فهم ما خارج خواهند ماند. اما اگر این حضور، فهم و به‌درستی ترجمه شود، می‌تواند به یک سرمایه پایدار در مسیر بازسازی و پیشرفت تبدیل شود.مسئله، «فهم این حضور» و «تبدیل آن به حکمرانی» است. متن کامل این یادداشت را در [سایت روزنامه](https://farhikhtegandaily.com/news/231005) بخوانید @farzadjahanbin

تهاجم خاموش: چگونه رسانه‌های خارجی هویت اصیل ما را نشانه می‌گیرند در دنیای امروز که مرزهای جغرافیایی در هم تنیده شده و اطلاعات با سرعتی سرسام‌آور در سراسر جهان منتشر می‌شود، رسانه‌ها نقشی کلیدی در شکل‌دهی به افکار عمومی و درک ما از جهان ایفا می‌کنند. اما در این میان، رسانه‌های خارجی، با اهداف و منافع گاه پنهان خود، می‌توانند به ابزاری قدرتمند برای تهاجم فرهنگی و خدشه‌دار کردن هویت اصلی یک ملت تبدیل شوند. این یادداشت به بررسی سازوکارهایی می‌پردازد که از طریق آن‌ها این رسانه‌ها می‌توانند تار و پود هویت فرهنگی و ملی ما را هدف قرار دهند. ۱. بازنمایی تحریف شده: تصویرسازی وارونه از واقعیت یکی از شایع‌ترین و در عین حال مخرب‌ترین شیوه‌های رسانه‌های خارجی، ارائه تصویری وارونه و تحریف شده از جامعه، فرهنگ و ارزش‌های ماست. این رسانه‌ها با گزینش هدفمند اخبار، برجسته‌سازی مسائل منفی، و نادیده گرفتن نقاط قوت و پیشرفت‌ها، تصویری کلیشه‌ای و اغلب غیرواقعی از ما به جهان و حتی به خودمان ارائه می‌دهند. این بازنمایی، به تدریج باورهای نادرستی را در مخاطب داخلی و خارجی شکل می‌دهد و باعث می‌شود تا هویت جمعی ما در نگاه دیگران و حتی در نگاه خودمان، دچار خدشه و اعتبار زدایی شود. تمرکز بر موارد جزئی و استثنایی به عنوان نماینده کل جامعه، یکی از تاکتیک‌های رایج در این زمینه است. ۲. استانداردسازی جهانی: زدودن رنگین‌کمان تنوع فرهنگی رسانه‌های خارجی، به ویژه آن‌هایی که به دنبال ترویج سبک زندگی، ارزش‌ها و الگوهای مصرف خاصی هستند، با ارائه تصاویر و روایت‌های جذاب از “جهانی شدن” و “مدرنیته”، ناخواسته یا گاه آگاهانه، به سمت یکسان‌سازی فرهنگی حرکت می‌کنند. این روند، ارزش‌های بومی، سنت‌ها، و خرده‌فرهنگ‌های غنی یک ملت را در برابر الگوهای وارداتی رنگ می‌بازد. جوانان، به عنوان قشر بیشترین پذیرنده رسانه‌ها، ممکن است تحت تأثیر این استانداردسازی، احساس کنند که هویت بومی آن‌ها “عقب‌مانده” یا “غیرمدرن” است و به سمت تقلید از الگوهای خارجی گرایش پیدا کنند. این انقطاع از ریشه‌ها، اصلی‌ترین ضربه به هویت اصیل است. ۳. القای حس ناکارآمدی و ناامیدی: فروپاشی اعتماد به نفس ملی هدف دیگر برخی رسانه‌های خارجی، القای حس ناکارآمدی، فساد، و بن‌بست در جامعه هدف است. با تمرکز بر مشکلات داخلی، ناآرامی‌ها، و ضعف‌های ساختاری، و با برجسته کردن آن‌ها به عنوان دلایل اصلی عدم پیشرفت، این رسانه‌ها تلاش می‌کنند تا اعتماد به نفس ملی را فرو بریزند. زمانی که شهروندان، از طریق رسانه‌های خارجی، مدام با تصویری منفی از کشورشان مواجه شوند، انگیزه خود را برای مشارکت، تلاش و افتخار به هویت ملی از دست می‌دهند. این ناامیدی، زمینه را برای پذیرش هرگونه روایت خارجی، حتی روایت‌های نادرست، فراهم می‌کند. ۴. دامن زدن به شکاف‌های هویتی: تفرقه بینداز و حکومت کن یکی از موثرترین راه‌ها برای تضعیف یک ملت، دامن زدن به اختلافات درونی آن است. رسانه‌های خارجی با برجسته کردن و گاه اغراق در مسائل قومی، مذهبی، سیاسی و اجتماعی، تلاش می‌کنند تا شکاف‌های هویتی موجود را عمیق‌تر کرده و گروه‌های مختلف را در برابر یکدیگر قرار دهند. این سیاست “تفرقه بینداز و حکومت کن”، هویت ملی را به اجزای پراکنده و متخاصم تقسیم می‌کند و انسجام لازم برای مقاومت در برابر تأثیرات خارجی را از بین می‌برد. ۵. جایگزینی روایت‌ها: بازنویسی تاریخ و ارزش‌ها در نهایت، رسانه‌های خارجی با ارائه تفاسیر و روایت‌های جایگزین از تاریخ، فرهنگ و ارزش‌های یک ملت، تلاش می‌کنند تا درک ما از خودمان را بازنویسی کنند. این روایت‌های جایگزین، که اغلب با منافع خاصی همسو هستند، می‌توانند هویت تاریخی و ارزش‌های معنوی را کمرنگ کرده و یا حتی آن را وارونه جلوه دهند. این امر، به ویژه در مورد نسل جوان که ممکن است آگاهی کمتری از تاریخ و ریشه‌های خود داشته باشند، بسیار خطرناک است. نتیجه‌گیری: هوشیاری، رسالت رسانه‌های داخلی در برابر این تهاجم خاموش، وظیفه رسانه‌های داخلی بسیار سنگین است. ما باید با ارائه تصویری دقیق، جامع و امیدبخش از واقعیت‌های جامعه خود، با تحلیل عمیق و انتقادی اخبار خارجی، و با ترویج و تقویت ارزش‌های بومی و هویت ملی، در برابر این تلاش‌ها مقاومت کنیم. آگاهی‌بخشی به جامعه در خصوص سازوکارهای تأثیرگذاری رسانه‌های خارجی، اولین گام برای حفظ و تقویت هویت اصیل ماست. 🖊 دکتر فرزانه دهقانی کارشناس مدیریت رسانه و سواد رسانه‌ای عضو هیئت تحریریه نشریه راز ذهن @RazeZehnMag_Psychology