۱۴ تیر ۱۳۶۱ حاج احمد در جایی از تاریخ گم شد !.

کاش می‌شد بنویسم ! می‌دونی ... نویسنده‌ها هم یه زمانی کم میارن! یه زمانی با خودشون میگن بنویسم که چی‌ بشه؟ یا اونقدر مغروقِ احساسات شدن که دیگه نمی‌تونن با واژه‌ها حس و حالشون رو بیان کنن ! و من مبتلا شدم به این گم‌کردن واژه‌ها ! احساس می‌کنم کلمات نمی‌تونن بارِ این همه زیبایی رو به دوش بکشن و در نتیجه دستم به نوشتن نمی‌ره * احوالات عجیبیه ؛ خیلی عجیب!

"گرچه ارباب مثل هر شاهی عبد چهره سیاه خود دارد در کنار حبیب و مسلم و حر جون او نیز جاه خود دارد کربلا، سامرا، مدینه، نجف هرکجا بارگاه خود دارد من امام رضایی ام چه کنم؟ هرکسی تکیه گاه خود دارد" تقدیم به ایهآم : https://eitaa.com/ihameman/10935

شکراً عزیزتی:))))

میرسد‌آنروز!

برای شروعِ دوباره ی مدرسه .. امروز خوب می نمود!)

جدی ؟ مداحی ای که توش عربی میخونه؟ چی مطلوب تر از اینه ؟ ؛)

بدونِ شرح! :)

تو رسیدی و علی طعم پدر بودن را و نبی صاحب فرزند پسر بودن را