مرحمت میکنید برای یه عزیزی سه تا الهی به رقیه بگید ؟! 🌱

اعوذ بالله من شر آدمای ادایی.

اونجایِ زندگیم که باید برم مشهد . ساعت ۳ صبح بشینم تو حیاط ، رو به ضریحش . دستمو بکوبم رو سنگای مرمر ، بینِ بارون و صدای کبوترا و بگم مَرد ، دیگه نمیکشم ؛. ولی نه من مشهد بروام ، نه ساعت سه کسی باهام حرم میاد ، نه میتونم تو حیاط بشینم نه دستمو جایی بکوبم ، بارون هم که اصلا قهره باهام ...

اونجای زندگیم که نیاز دارم برم بهشت زهرا . بشینم بالای مزارِ شهید محمد خانی ، سرمو بذارم رو سنگِ قبر ، مزارشو با اشکام بشورم . بعد جوری بیام بیرون که انگار یه منِ جدید به وجود اومده . ولی نه میتونم برم بهشت زهرا ، نه میتونم برم سر مزارِ شهید ، نه میتونم سر مزارش گریه کنم .؛)

اونجاتر زندگیم که نیاز دارم از ادمای سمی زندگیم فاصله بگیرم . ولی من حتی برای همون ادمام ارزش قائلم .

کتاب حقیقت عظیمی که به این لیست بلند بالا اضافه شدرو کجای دلم بذارم ؟

گذشته از لبِ او نامِ تو، عجب غلطی! بگو رقیب نگه دارد احترامش را... - حسین_نادری

دستی به تصویر خودش تو آینه کشید و زمزمه کرد: _وَاَسْئَلُکَ الاَْمانَ یَوْمَ یُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسیماهُمْ فَیُؤْخَذُ بِالنَّواصى وَالاَْقْدامِ...

قلمی که برای انقلاب ننویسد؛ قلمی که برای مکتب اسلام ننویسد و اندیشه‌ای که عقایدِ تشیع را در جامعه تبیین نکند . به چه می‌ارزد؟. .

امروز سر محفل جغرافیا ، زمانِ ارائه ی شهرِ بیروت بود . همان زمان که فهمیدم تو بیروت من بودی . همانقدر شکسته و محزون . و همانقدر زیبا و دست نیافتنی .

یه بیماری مسریه که همه ی نویسنده ها دارن ؛ موقع صحبت کردن ، کلماتو گم میکنن .. کافیه کاغذ و قلم بدی دستشون ! برای گفتن تک جمله ی " خوبم " هزار سفسطه می‌چینند !

بذارید تشریحش کنم ... " در واقع هنجار ها مرا مجبور می‌کنند که بگویم که بهترم ، منتها من خود واقفم که مرا دردیست اندر دل که گر گویم زبان سوزد و گر پنهان کنم ترسم که مغز استخوان سوزد اما به هر حال خنده بر لب میزنم تا کس نداند درد من ، آخر دردِ چون منی هرگز علاجی را نداشت پس چرا معطل کنم خود را میان حجره ها ؟! پس از همه ی اینها ، هرچند که کارم از گریه گذشته است و بدان میخندم ولیکن بله ؛ حال ما به خوبی میگراید ."