گمونم یک تجربه‌ی یکسان در اون‌هایی که ادبیات می‌خونن وجود داره. اونم اینه که ایرانی‌تر می‌شن. بذارید یک‌جور دیگه بگم. درواقع بیش‌تر از همیشه احساس تعلق می‌کنن به این خاک. حتی به خاک‌هایی که در گذشته مال این وطن بوده. غیرت‌مندتر میشن. تا جایی که با دوره‌ی مغول‌ها در تاریخ‌ادبیات، اشک می‌ریزن و هرگز نمی‌فهمن این حب، این حس تعلق، این تقدس‌گرایی و این وطن‌پرستی چه‌جوری توی سینه‌شون نشسته.

روزِ‌ششم 🌱

پنج روزِ دوم رو میگذرونیم .. در کنار توجه به ترکِ غیبت ، استمرار نمازهای اول وقتتون رو داشته باشید ..

-

در من که بگردی غزلی شعر سراید مردی به زنی در دل من گل بسپارد

در من که بگردی نفری بادیه زن هست مردی که شمیمی به دل باد سپارد

در من که بگردی نتی از شعر تو باشد یک نت که به دستانِ خودت خاتمه دارد

در من که بگردی همه ام آه و گلایه است یک بی نفسی از نفسم واهمه دارد

در من که بگردی زنی از جنسِ لطافت پشت سر یک مرد ، چنان فاصله دارد

در من که بگردی دو سه تا دایره ی شعر ، آن گوشه ی این قلب ، گناهِ همه خواند

در من که بگردی ، بگذارید بگویم چون هیچ نیابد به گمانم گله دارد !؛)-