۱۶.۵.۰۲ اولین،شبِ‌شعر ؛

-

- جلسه هنوز ادامه داشت که تصمیم گرفتیم برویم بیرون ، اغلب شاعران رفته بودند و غم گون از صحبت نکردن با انها پایمان را از حیاط بیرون گذاشتیم و با چهره ی بشاش و در حال مصاحبه ی خانوم افشاریان روبرو شدیم . لبخند صورتم را پوشاند ، به اصرار برگه ای از ته کیف دوستان پیدا کردیم و با خودکاری سپردیم دستش . با همان لبخند عمیقش شروع کرد به نوشتن . شروع کردم به صحبت کردن ، گفتم که شعر می‌گویم و چقدر شعرهایش را دوست دارم . ابتسام ، پوشانده بود صورت هرجفتمان را .

- راستی .. من هم شعر میگم + جدی ؟ چه سبکی ؟ - سعی میکنم همه ی سبکارو کار کنم ولی بیشتر عاشقانه ! + افرین ! خیلی خوبه ! سعی کن همیشه شعرهای مفهومی بگی و الکی قافیه هارو به هم نچسبونی ، شک نکن موفق میشی ! - مردم و حرفاشون پ.ن: شبِ شعر و دیدار با خانوم فاطمه افشاریان :)

اگه سازنده ی مترو میدونست من قراره انقدر اونجارو دوست داشته باشم ، شاید زودتر اقدام می‌کرد .

یعنی حتی ادمای بصره هم از حاج مهدی بهره بردن ، من هنوز اینجام . .

سَنَ زهرا بالاسی ،

فقط حاج مهدی میتونه تو بصره ترکی و فارسی هم بخونه ؛