به قول آقای شریعتی : هستی، سردردی‌ست آبی رنگ.

ساعت سه و بیست و سه دقیقه : منتظر ایستاده بود تا پله ی برقی خالی تر شود که بتواند برود بالا ساعت سه و بیست و چهار دقیقه : بین آن جمعیتِ عظیم چشمش خورد به نگاهی آشنا ساعت سه و بیست و پنج دقیقه : خشکش زد و بی توجه به مردم پشت سرش لب تر کرد ساعت سه و بیست و شش دقیقه : همانجا ایستاده بود و خیره بر جای خالی اش احساس می‌کرد گونه هایش تر شده ساعت سه و بیست و هفت دقیقه : نفس عمیقی کشید و سمت ایستگاه بعد راه افتاد

لبخند؟ نه ، نه! نه!! نزنی وای.. وای.. وای... حیران شدند قبله نماها چه می‌کنی...

جایِ مفیدیه .

همین .

در وصف روضه های خانگی ؛

-

دیگر تمام شد گل سرخم ، تمام شد :)