- امیدوارم که شما جوانان، از تنگ نظری قدیمیان و از تندروی امروزیان که نتیجه آن (باز هم) تنگ نظری بوده است بر حذر باشید ! از اینجا ، نهم شهریور ماه چهارده صفر دو ، سالگرد ربوده شدن امام موسی صدر .

از روز اولی که وارد کلاس ها شدیم ، نُقل زبانش اسم صدر بود ، اصلا آرام نمی‌گرفت . هرچه می‌شد میگفت امام موسی صدر اینجور و آنجور. دیگر همه ی بچه ها میشناختندش ، بعضی ها به شوخی می‌گفتند تو میشوی ادامه دهنده ی مکتب صدر ! می‌خندید و خودش را به نشنیدن میزد ! فرصت صحبت و سخنرانی که گیرش می آمد موضوعش قطعا امام موسی بود و ضاحیه ی لبنان . اصلا نقطه اشتراکمان همین بود ، امام موسی نه ! منظورم امام موسی و حاج احمد است . هردو ، دو اسطوره داشتیم که به یک سرنوشت دچار بودند و همین شده بود بابی که بنشینیم و سر صحبت را با همین دو باز کنیم . یکبار هم همین بحث بود ، یکی از بچه ها زبان باز کرد و گفت که هیچ وقت نمی‌دانسته همچین انسانی وجود دارد ، گفت که شناختن این آدم را مدیون اوست . مدام لبخند میزد و تواضع به خرج میداد ، ته دلش اما می‌دانستم خوشحال است . بالاخره قدمی برای اسطوره اش برداشته بود . . ؛

برای شناختنش میتونید کتاب " عصایت را به میله های زندان بزن موسی " رو مطالعه کنید ، خیلی خلاصه راجع بهشون توضیح داده و کوتاه هم هست .

چی بگم از بازی قوی بازیگرای لحظه ی گرگ و میش ؟

‌ ‌مهمتر از دعا برای تعجیل فرج حضرت مهدی'عج دعا برای بقای ِ ایمان و ثبات قدم در عقیده و عدم انکار حضرت تا ظهور او می‌باشد . - آیت‌الله‌بهجت‌

نکند‌مرگ‌به‌ما‌فرصت‌جبران‌ندهد... - از بیوگرافیاتون

[ درد و درمان ] نشسته بود روی جدول خیابون جمهوری و زل زده بود به گذر ادم ها ، به گذر ابر ها . صدای ویولون زن رو کمی دورتر میشنید ، چشم هاش رو بست و به پشت پلک هاش خیره شد ، طهران براش هم درد بود و هم درمون . . هوای الودش مرگ ریه هاش بود و خیابون هاش زندگی بخش روحش . اره ، طهران هم درد است و درمان نیز هم ؛

-

اره عزیزم‌م‌م‌ ، باید رفت . باید حرکت کرد ، رفت و به یه جایی رسید . با قطاری که از هر ایستگاه فقط یکبار میگذره و با همون یکبار هزاران هزار مسافر رو جا به جا میکنه ، تصدق چشمای مشکیت ، این قطار برنمیگرده ها ! مستقیم میره ، میره برسه به آخرش ؛ جایی که تو هستی ، جایی که قراره پیاده بشم . ولی آخه عزیز کرده ی خدا ، من وقتی ندونم تو توی کدوم ایستگاه منتظرمی ، تا ابد تو قطار جا میمونم که . . [ از نامه ی بیست و هفتم ساعت ۰۰:۴۲ هفتمین روز از شهریور چهارده صفر دو ]