ستاره شب‌ها، پیرمردی فانوس به دست از کوچه‌های آسمان رد می‌شود و روی آینه‌ای که هیچ‌کس جای آن را نمی‌داند، با جوهرِ تاریکی ستاره‌های تازه را نقاشی می‌کند. می‌گویند هر نوری که امروز بالای سر ماست، روزی فقط یک خط کم‌رنگ روی همان آینه بوده؛ خطی که جرئت کرد از تاریکی بیرون بیاید. شعار نانوشته: «بعضی نورها، از دلِ تاریکی نوشته می‌شوند.» 🌟🌚

چشم لغات زبان میخونه،کاری که دستم انجام میده:

نقاشی میاد تو رو از فشار درس و زندگی و حمله قلبی نجات میده...

اضطرابم تبدیل به خشم شده دیگه مضطرب نیستم دائم عصبی ام

شرایط برای نوشتن خیلی افسرده کننده است. مدام می‌گویی اوضاع بدتر از این نمی‌شود و بعد می‌بینی که می‌شود. چقدر بدتر می‌تواند بشود؟

درد دارد وقتی ساعت ها می نشینی و به حرفایی که هیچوقت قرار نیست بگویی فکر میکنی.

هرچقدر بزرگترمیشم تازه میفهمم چرا گربه ها وسط مکالمه ول میکنن میرن .

اینقدر استرس دارم که یکم مونده تا سکته قلبی بگیرم

مثل چی خستم