ایلاریایِ عزیزم ، به انتظارِ کسی نشستن ارادهای محکم وُ عشقی جاودانه میخواهد ، چشم به راه بودن کار هر کسی نیست در زمانهای که با یک نگاه سادهیِ دیگری دلت بلرزد.
ایلاریایِ عزیزم ، آدمها به هنگام خشم وُ ناراحتی حرف هایی را بر زبان میاورند که طبق باور بعضیها نباید آنها را جدی گرفت ، اما به عقیدهی من آنها درست چیزهایی را میگویند که مدتهاست در دلشان دفن کردهاند که مبادا تو را بابت آن برنجانند.
دردناک است اما آن حرفها حقیقیترین اند.
ایلاریایِ عزیزم ، شرمسارم وُ مالامال اندوه که اینها میگویم اما عمیق ترین زخمها را نزدیک ترین کسانت به تو خواهند زد. شاید در پس حرفها وُ رفتار هایشان هیچ منظوری نباشد اما تو بسیار آسیب خواهی دید ، بسیار عزیزِ جانم ..
نه برای اینکه تصور میکردی انسانها نمیتوانند آنقدرها بیرحم باشند ، بلکه به این خاطر فرو میریزی که از او ، تنها از او انتظارش را نداشتی.
ایلاریایِ عزیزم ، هرچیزی که به دست آوردنش راحتتر وُ سریعتر است ، نمیتواند قطعا بهترین باشد.
گاهی برای داشتنِ چیزی که ارزشش را دارد ، صبری بلند لازم است.
ایلاریایِ عزیزم ، آدمیزاد از چیزهای ناشناخته میترسد وُ من از چیزهایی که در پیشِ رو دارم.
نه به این دلیل که آنها ناشناختهاند، بلکه ترسم از این است که گذشته را دوباره تجربه کنم.
ایلاریایِ عزیزم ، کاش کسی روزگار را با من همقدم میشد وُ پا به پایم میآمد.
شاید اگر زمین میخوردم، برخلاف دیگران کنارم مینشست وُ پیشانیام را میبوسید وُ میگفت : عجله نکن، برای رسیدن به انتهای زندگی وقت هست اما برای با من بودن، نه.
