“The forest knows a kind of magic that spells cannot name.
Listen closely—the leaves are whispering.”🪴
دلم برای اون روزایی تنگ شده که بعد از مدرسه، تو خستهترین حالت ممکن، میرسیدم به ایستگاه اتوبوس مسیر خونه و رو نیمکت سفت ِ آهنی-چوبیاش مینشستم.
کفشامو درمیآوردم، پاهامو جمع میکردم توی خودم و بدون اینکه اصلاً حواسم به آدمای اطرافم باشه، کتابمو باز میکردم و میخوندم.
گاهی انقدر غرقش میشدم که اتوبوس میاومد و میرفت و من اصلاً نمیفهمیدم!
نمیدونم چرا، ولی دلم برای همون لحظههای ساده خیلی تنگ شده؛ برای خستگی بعد از مدرسه، برای اون ایستگاه، برای کتابی که دستم بود و برای اون چند دقیقهای که فقط مال خودم بود.