دلم برای اون روزایی تنگ شده که بعد از مدرسه، تو خستهترین حالت ممکن، میرسیدم به ایستگاه اتوبوس مسیر خونه و رو نیمکت سفت ِ آهنی-چوبیاش مینشستم.
کفشامو درمیآوردم، پاهامو جمع میکردم توی خودم و بدون اینکه اصلاً حواسم به آدمای اطرافم باشه، کتابمو باز میکردم و میخوندم.
گاهی انقدر غرقش میشدم که اتوبوس میاومد و میرفت و من اصلاً نمیفهمیدم!
نمیدونم چرا، ولی دلم برای همون لحظههای ساده خیلی تنگ شده؛ برای خستگی بعد از مدرسه، برای اون ایستگاه، برای کتابی که دستم بود و برای اون چند دقیقهای که فقط مال خودم بود.
- آفتاب را بنگر!
دلم برای اون روزایی تنگ شده که بعد از مدرسه، تو خستهترین حالت ممکن، میرسیدم به ایستگاه اتوبوس مسیر
کولهپشتیمم بعضی وقتا جا میموند توی ایستگاه =)))
بعد که میفهمیدم، یههو کتاب و خستگی و آرامش همه با هم میپریدن هوا و من با استرسسسس پا میشدم، بدو بدو برمیگشتم سمت ایستگاه که ببینم کولهپشتیام هنوز اونجاست یا نه. 😭🤣
واقعاً من بودم و کولهپشتیای که هر بار تصمیم میگرفت یه زندگی مستقل برای خودش داشته باشه =))))))
به جهان خُرَّم از آنم که جهان خُرَّم از اوست.
عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست.
به غنیمت شِمُر ای دوست دمِ عیسیِ صبح،
تا دل مُرده مگر زنده کنی کاین دَم از اوست.