به جهان خُرَّم از آنم که جهان خُرَّم از اوست.
عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست.
به غنیمت شِمُر ای دوست دمِ عیسیِ صبح،
تا دل مُرده مگر زنده کنی کاین دَم از اوست.
هر شب، توی دفترچهام یه چیز کوچیک مینوشتم.
- امروز پیرمردِ ایستگاهِاتوبوس به یه گربه غذا داد.
- امروز یه دختر کوچولو برای مامانش گل خرید.
- امروز بارون، برگ درختها رو شست.
چیزهای سادهای بودن؛ از همون چیزهایی که معمولاً فراموش میشن.
تا اینکه یه روز بعد چند ماه، نشستم و دفترچه رو از اول خوندم؛ و خب... یه چیز عجیب فهمیدم.
هر چیزی که نوشته بودم، یه مدت بعد دیگه وجود نداشت.
پیرمرد دیگه هیچوقت به ایستگاه نیومد. گلفروشی تعطیل شد. حتی چند هفته بعد، درختهای همون خیابون رو قطع کردن.
ترسیدم.
با خودم گفتم شاید بهتره دیگه چیزی ننویسم.
بلافاصله دفترچه رو باز کردم و با چشمهای خودم دیدم که روی کاغذ خالی، کلمهها یکییکی ظاهر میشن!
انگاری دفترچه داشت بهم جواب میداد:
«اگه تو نمینوشتیشون، هیچوقت هیچکس نمیفهمید که یه زمانی پیرمردِ ایستگاه، دستهگلِ دختر کوچولو و اون درختها وجود داشتن.»