اسفند ماهیِ عزیز، شما تاجِ‌سرما هستید؛ و معلوم است که جان ناقابل‌مان را فدای‌تان می‌کنیم!

شمع روشن کن و باز شمع روشن کن. و قانع نشو به نورِ حقیر حباب!

ای دل به درخانهٔ جانانه گذر کن. مستانه در آن کوچهٔ میخانه گذر کن. هشیار صفت بر سر کویش مرو ای دل؛ رندانه مجرد شو و مستانه گذر کن. با صورت جان مهر معانی نتوان یافت؛ چون سایه شو و بر در آن خانه گذر کن. جان ساز تو پروانهٔ آن شمع جمالش؛ مستانه بر آن شمع چو پروانه گذر کن. چون مردمک دیدهٔ ما گوشه نشین شو؛ بی منت کاشانه ز کاشانه گذر کن. ریش دل ما مرهم و افسون بپذیرد؛ ای ناصح ازین گفتن افسانه گذر کن. سید تو اگر طالب دردانهٔ عشقی؛ دریا شو و از قطرهٔ دردانه گذر کن. - حـافظ. 🫴🏼

اختركِ گم‌شده، همون سلوی. یام‌یام. 😭😱