⬆️کمپرسورهای ایرانی در پالایشگاه ال‌پالاتیکو ونزوئلا شروع به کار کردند*!🇮🇷🇨🇴 ایران به پیش صادرات فناوری پیشرفته ایران به ونزوئلا رو روایت میکنه!🇮🇷💪 #ایران_به_پیش #پرچم_بالا🇮🇷 @iranbepish

⬆️از کلاس پایتون تا سکوی جهانی* *🖋️نویسنده : امین مرادزاده* *قسمت اول*

#روایت_پیشرفت *💻از کلاس پایتون تا سکوی جهانی* *🖋️نویسنده : امین مرادزاده* *قسمت اول* در روزگاری که هوش‌مصنوعی به بخش جدانشدنی از آینده‌ی بشر تبدیل شده‌است، درخشش یک نوجوان ایرانی در یکی از بزرگ‌ترین رقابت‌های علمی جهان یادآور استعداد و ظرفیت بی‌پایان نسل تازه‌ای از ایرانیان است. علی شایان، دانش‌آموز مدرسه علامه‌حلی، امسال توانست در دومین دوره‌ی المپیادجهانی هوش‌مصنوعی در چین، مدال نقره را برای ایران به ارمغان بیاورد. گفت‌وگوی پیش را روایت مسیر اوست؛ از کلاس‌های ساده‌ی برنامه‌نویسی در دوران راهنمایی تا سکوی المپیادجهانی. *از علامه‌حلی تا المپیادجهانی* - سؤال: علی، از کجا شروع شد؟ ما را ببر به قبل از مدال و المپیاد. آن نوجوانی که با دنیای هوش‌مصنوعی رو‌به‌رو شد، از کجا پا به این مسیر گذاشت؟ - علی شایان: مسیر من باهوش‌مصنوعی شروع نشد، از المپیاد کامپیوتر شروع شد. آن موقع هنوز المپیاد کشوری هوش‌مصنوعی وجود نداشت، برای همین از بین مدال‌آوران المپیادهای کامپیوتر، فیزیک و ریاضی چند نفر را انتخاب‌کردند تا در المپیادجهانی هوش‌مصنوعی شرکت کنند. من هم چون در المپیاد کامپیوتر مدال طلا گرفته بودم، در این گروه قرارگرفتم. اما علاقه‌ی واقعی من به کامپیوتر از دوران راهنمایی شروع شد. کلاس هفتم بودم. تازه ‌وارد مدرسه علامه‌حلی شده بودم و برای اولین‌بار در زنگ «برنامه‌نویسی کامپیوتر» با زبان پایتون آشنا شدم. همان جلسه‌های اول حس کردم وارد دنیایی شدم که دقیقاً با ذهنم سازگاری دارد. وقتی می‌دیدم می‌توانم با چند خط کد کاری کنم که کامپیوتر خودش مسئله را حل کند، حس می‌کردم جادو بلدم! کلاس نهم که بودم، فهمیدم چیزی به اسم المپیاد کامپیوتر وجود دارد. ترکیب رقابت، تفکر الگوریتمی و خلاقیت برایم جذاب بود. البته سهمیه‌ی کنکور هم یک انگیزه‌ی جانبی بود، اما شور یادگیری باعث شد جدی‌تر بخوانم. معلم‌هایم نقش خیلی مهمی داشتند؛ با شوق درس می‌دادند و مشوق من بودند. از همان نهم شروع کردم به تمرین، بدون اینکه بدانم قرار است مسیرم تا کجا برود. *همراهان مسیر* - سؤال: هیچ قله‌ای تنهایی فتح نمی‌شود. از کسانی بگو که در این مسیر کنارت بودند؛ از رفقا و مربی‌ها تا کسانی که هوایت را داشتند. - علی: راستش هیچ موفقیتی فقط کار یک نفر نیست. در المپیادجهانی هوش‌مصنوعی، دو نفر از دوستان خوبم، آرش یوسف‌نژاد و رادین رحمانی، کنارم بودند. آرش هم مثل من مدال نقره گرفت و رادین صاحب برنز شد. رهبر تیممان، دکترنجفی، در آن سفر واقعاً حامی‌مان بودند؛ مخصوصاً در آن دو هفته‌ی آخر قبل از مسابقه که فشار زیادی را تحمل می‌کردیم. برای المپیاد کامپیوتر هم معلم‌ها و مربی‌هایی بودند که واقعاً مدیونشانم. آقای کاویانی، آقای پارسا صادقی – که خودش سال بالای من بود – آقای زارع‌زاده و آقای نادری، همه باحوصله و دلسوزی کمکم کردند. یکی از موضوعات زیبای المپیاد همین است که سال بالایی‌ها داوطلبانه به تازه‌واردها کمک می‌کنند. این فرهنگ یاددادن و یادگرفتن در آن فضا خیلی ارزشمند است. از همین‌جا از همه‌شان صمیمانه تشکر می‌کنم. #ایران_به_پیش #پرچم_بالا🇮🇷 @iranbepish

⬆️بغض مهندس پتروشیمی از هدف قرار گرفتن سایت عسلویه 🌀اینجا عسلویه است؛ قلب تپنده پتروشیمی ایران. 🌀جایی که هر روز صدها مهندس و کارگر با امید و تلاش، چرخ صنعت کشور را می‌چرخانند. #ایران_به_پیش #پرچم_بالا🇮🇷 @iranbepish

#روایت_پیشرفت *💻از کلاس پایتون تا سکوی جهانی* *🖋️نویسنده : امین مرادزاده* *قسمت دوم* *شب تاریک قهرمان* - سؤال: هر داستان قهرمانی، یک شب سخت و تاریک هم دارد. آن نقطة ناامیدی و تردید برای تو چگونه بود؟ - علی: تابستان پایه یازدهم برایم خیلی سخت بود. یک آزمونی داشتیم که تعیین می‌کرد چه کسی طلا، نقره یا برنز می‌گیرد. آزمون مهمی بود و من در مدرسه‌مان نهم شدم. برای مدت طولانی واقعاً دلسرد بودم. حس می‌کردم همه‌ی زحمتم به باد رفته‌است. حتی چند هفته‌ای درس نخواندم. ولی پدر و مادرم و معلم‌هایم کمکم کردند تا دوباره روی پای خودم بایستم. آن روزها فهمیدم شکست بخشی از مسیر یادگیریست، نه پایانش. ماجرای دیگر برمی‌گردد به خود المپیادجهانی. قرار بود دوازدهم مرداد به چین اعزام شویم، اما چند روز قبل از سفر خبر دادند سفارت چین بسته شده‌است و احتمال اعزام وجود ندارد. دلیلش شرایط بحرانی ناشی از جنگ دوازده‌روزه بود. آن لحظه واقعاً نابود شدیم. تصور کنید ماه‌ها تلاش کرده باشید و بعد به شما بگویند شاید اصلاً مسابقه‌ای در کار نباشد! اما با پیگیری دکتر نجفی و آقای شریفی‌زارچی، رئیس علمی کمیته جهانی المپیاد هوش‌مصنوعی، توانستیم از طریق سفارت چین در دبی ویزا بگیریم. آن روز، بعد از چند هفته‌ اضطراب، بالاخره امیدمان برگشت. *در قلب رقابت جهانی* - سؤال: حالا برسیم به خود چین. وقتی وارد سالن مسابقه شدی و تیم‌های قدرتمند دنیا مثل چین و آمریکا را دیدی، چه حسی داشتی؟ - علی: حدود ۳۰۰ شرکت‌کننده از کشورهای مختلف آنجا بودند. ما واقعاً اعتمادبه‌نفس زیادی نداشتیم چون خیلی از تیم‌ها از یک سال قبل برای این رقابت آماده شده‌بودند. وقتی با بقیه حرف می‌زدیم می‌فهمیدیم چقدر از ما جلوترند. اولش استرس زیادی داشتیم، حتی کمی هم ناامیدی. اما بعد تصمیم گرفتیم به‌جای تمرکز بر رقابت، از این فرصت برای دوستی و تبادل فرهنگی استفاده کنیم. با تیم‌های دیگر دوست شدیم، از ایران گفتیم، سوغاتی بردیم و سعی کردیم تصویر واقعی‌تری از کشورمان نشان دهیم. آن چندروز فقط رقابت نبود، یک تجربه‌ی انسانی بود. حس می‌کردم ما نه‌فقط نماینده‌ی یک تیم، که سفیر فرهنگی ایران بودیم. *لحظه‌ی ابدی* - سؤال: چشم‌هایت را ببند و ما را ببر به همان لحظه‌ی اعلام نتایج. وقتی اسمت به عنوان دارنده‌ی مدال نقره خوانده شد، چه حسی داشتی؟ - علی: چون دوره‌ی دوم المپیاد بود، هیچ‌کسی نمی‌دانست نمره‌ها چطور محاسبه می‌شوند. فقط نمرات خودمان را داشتیم. لحظه‌ی اعلام نتایج، وقتی اسم من و آرش را کنار هم خواندند و گفتند هر دو نقره گرفتیم، یک حس عجیبی بود؛ ترکیبی از ناباوری، شادی و آرامش. اولین تصویری که در ذهنم آمد، مسیر چندساله‌ای بود که از کلاس‌های برنامه‌نویسی در راهنمایی شروع شد تا همان لحظه روی سکو. به شب‌هایی فکر کردم که خسته بودم؛ ولی ادامه دادم. به معلم‌هایم، خانواده‌ام و رفقایم. حس می‌کردم این مدال فقط مال من نیست، مال همه‌ی آن هاییست که در این مسیر در کنار من سهم داشتند. و مهم‌تر از همه، حس غرور برای خوشحال کردن مردم کشورم. #ایران_به_پیش #پرچم_بالا🇮🇷 @iranbepish

⬆️ سعید لیلاز: من باید به دوستان فنی و متخصص خودم ثابت کنم که ظرفیت تولید برق ایران از بریتانیا و ژاپن بیشتره! خیلی از واقعیت ها را نمی بینیم... #ایران_به_پیش #پرچم_بالا🇮🇷 @iranbepish

⬆️ایران با چه موشکی سامانه‌های تاد و پاتریوت و هدف قرار داد*!🚀🤔 #ایران_به_پیش #پرچم_بالا🇮🇷 @iranbepish

⬆️گفت برای تفریح زدم ‌! انتقامی که یادمون می مونه هنوز نگرفتیم #ایران_به_پیش #پرچم_بالا🇮🇷 @iranbepish

#روایت_پیشرفت ⬆️از کلاس پایتون تا سکوی جهانی* *🖋️نویسنده : امین مرادزاده* *قسمت آخر* *پیامی برای نوجوان‌های ایرانی* - سؤال: این مدال فقط یک فلز نیست. به نظرت چه پیامی برای بقیه نوجوان‌های ایرانی دارد؟ مخصوصاً آن‌هایی که امکانات کمتری دارند. - علی: پیامش این‌است که موفقیت دست‌یافتنی‌ است. شاید مسیر المپیاد سخت به نظر بیاید، ولی اگر باعلاقه و پشتکار ادامه بدید، حتماً به نتیجه می‌رسید. امکانات مهم است، اما همه‌چیز نیست. مهم‌تر از آن تلاش هدفمند است؛ اینکه دقیق بدانید دنبال چه هستید و چرا. خیلی‌ها فکر می‌کنند المپیاد فقط برای مدارس خاص است، ولی من دیدم بچه‌هایی از شهرهای کوچک با تلاش زیاد به مدال رسیدند. باید مسیر خودت را بسازی، نه اینکه خودت را با بقیه مقایسه کنی. وقتی چیزی را واقعاً دوستدارید، حتی سختی‌هایش هم لذت‌بخش است. *رؤیای آینده* - سؤال: داستان تو تازه شروع شده‌است. رؤیای بزرگت برای آینده چیست؟ اگر بخواهی از این دانش برای حل یک مشکل در ایران استفاده کنی، آن مشکل چیست؟ - علی: به نظرم یکی از بزرگ‌ترین مشکلات کشور ما ناعدالتی آموزشی است. هوش‌مصنوعی می‌تواند به برطرف‌شدن آن کمک زیادی کند. تصور کنید دانش‌آموزی در یک شهر دورافتاده بتواند با کمک یک سامانه‌ی هوشمند، آموزش باکیفیت بگیرد، بدون نیاز به معلم حضوری یا امکانات خاص. الان حجم زیادی از آموزش آنلاین وجود دارد، اما کیفیتش یکسان نیست. با استفاده‌ی درست از هوش‌مصنوعی می‌توانیم آموزش شخصی‌سازی‌شده برای هر دانش‌آموز بسازیم. آینده‌ی واقعی هوش‌مصنوعی این است: برابری فرصت‌ها، نه فقط ساخت ربات‌ها. *حرف آخر* - سؤال: اگر بخواهی به نوجوانی که تازه اول این راه است فقط یک جمله بگویی، آن جمله چیست؟ - علی: میگویم: «اگر مسیرت را دوست نداشته باشی، هیچ تلاشی نجاتت نمی‌ده.» باید عاشق کاری باشید که می‌کنید. چون در مسیر المپیاد یا هر هدف بزرگ دیگری، قراراست چند سال از عمرتان را پایش بگذارید. اگر با عشق جلو بروید، سختی‌ها هم معنی پیدا می‌کنند. من هنوز در ابتدای راهم، اما مطمئنم این مسیر، هرچقدر هم سخت باشد، ارزش رفتن را دارد. #ایران_به_پیش #پرچم_بالا🇮🇷 @iranbepish

⬆️ شرکت تامکار با طراحی و اجرای مهندسین ایرانی یه کوره قوس الکتریکی 62 تنی ساخته برای صنعت فولاد که 8 روز توی مسیره رسیدن به فولاد سیرجان هست! 🌀این قطعه بخشی از کوره قوس الکتریکی است؛ تجهیزی که مواد خام شامل قراضه و آهن اسفنجی در آن بارگیری و آماده ذوب می‌شود. این تجهیز در هر نوبت ذوب، ظرفیت تولید ۱۶۰ تن فولاد را در اختیار کارخانه قرار می‌دهد و در مقیاس سالانه، نقشی کلیدی در تولید حدود یک میلیون تن فولاد ایفا می‌کند. #ایران_به_پیش #پرچم_بالا🇮🇷 @iranbepish ‌

🚕تاکسی ایران به پیش 🌀قسمت اول ⬆️ این هسته ای برای ما چی داشته جز تحریم و جنگ و بدبختی! #ایران_به_پیش #پرچم_بالا🇮🇷 @iranbepish ‌

⬆️مجید ساعدی فر، کارآفرین و مالک برند لباس ورزشی مروژ (مجید) رو که یادتون هست؟ 🌀حالا از طعم رسیدن به رویاهاش برای ما می گه 🔻بزودی... #ایران_به_پیش #پرچم_بالا🇮🇷 @iranbepish ‌