🔰تصاویر جدید از حملات موشکی نیروی #هوافضــــــــای #سپــــــاه به مواضع امریکا در منطقه 🇮🇷 @naslemoghadam 🇮🇷

#امام_و_امت از سوی #چه_جریان_های_داخلی #تهدید_میشوند!؟ #ناصرکاوه جریان‌های واگرا و فرساینده به جریان هایی گفته می شود که در یک منظومه‌ هستند که هر ضلع آن، ضلع دیگر را تقویت می‌کند و در نهایت، فشار آن بر معیشت مردم، استقلال کشور، سلامت فرهنگی جامعه و کارآمدی نظام حکمرانی وارد می‌شود. اگر بخواهیم این وضعیت را به‌صورت منسجم تبیین کنیم، با مجموعه‌ای از لایه‌های سیاسی، اقتصادی، فرهنگی، رسانه‌ای و امنیتی روبه‌رو هستیم که هر کدام به سهم خود در تضعیف سرمایه اجتماعی انقلاب و فرسایش اعتماد عمومی نقش دارند. این‌ها الزاماً همیشه در یک حزب یا تشکیلات رسمی جمع نمی‌شوند، اما در اثرگذاری اجتماعی، نوعی هم‌پوشانی و هم‌افزایی میان شان دیده می‌شود. نخستین دسته، جریان‌های مروج بی‌قیدی فرهنگی و سست‌کننده‌ی بنیان‌های هویتی جامعه‌اند. مسئله فقط یک ناهنجاری ظاهری یا اختلاف سلیقه‌ی سبک زندگی نیست؛ مسئله آنجاست که وقتی حیا، خانواده، تعهد، مسئولیت‌ پذیری و قبح گناه در جامعه تضعیف شود، انسانِ مصرف‌زده و لذت‌محور به‌تدریج جای انسانِ آرمان‌خواه و مسئول را می‌گیرد. نتیجه این روند، نسلی است که به جای ایستادگی در برابر فساد، تبعیض و سلطه، درگیر ظواهر، نمایش، رقابت‌های پوچ و سرگرمی‌های بی‌پایان می‌شود. در چنین فضایی، مطالبه عدالت اجتماعی و مبارزه با رانت به حاشیه می‌رود و جامعه از درون تهی می‌شود.

دسته دوم، افراطیون سیاسیِ غرب‌گرا و نیروهای مرعوب در برابر نظام سلطه‌اند؛ کسانی که همه راه‌حل‌ها را در بیرون از مرزها جست‌وجو می‌کنند. این جریان، پیشرفت را نه در اتکا به ظرفیت‌های ملی، بلکه در امتیازدهی، عقب‌نشینی و جلب رضایت قدرت‌های خارجی می‌بیند. آنان معمولاً با ادبیات فریبنده‌ای از عقلانیت، توسعه و تعامل سخن می‌گویند، اما در عمل، نسخه‌هایی را تجویز می‌کنند که به وابستگی اقتصادی، تضعیف اقتدار ملی و شرطی‌شدن زندگی مردم به تصمیم بیگانگان منتهی می‌شود. این گروه، چه آگاهانه و چه از سر ضعف تحلیلی، روح خودباوری را می‌کشد و امید به درون‌زایی را می‌فرساید. سومین دسته، ثروت‌اندوزان رانتی و سلاطین اقتصادی‌اند؛ همان‌ها که بر صنایع بزرگ، مسیرهای واردات و صادرات، بازار پول، ارز، خودرو، فلزات، انرژی، زمین و طلا چنبره می‌زنند. اینان بیشترین سود را از بی‌ثباتی، چندنرخی بودن، انحصار، رانت اطلاعاتی و ضعف نظارت می‌برند. برای آن‌ها، تورم فقط یک شاخص اقتصادی نیست؛ ابزار انتقال ثروت از جیب توده مردم به جیب اقلیت برخوردار است. وقتی قیمت ارز جهش می‌کند، وقتی خودرو با رانت تولید و با قیمت نجومی عرضه می‌شود، وقتی مواد خام و منابع ملی به‌جای خلق ارزش افزوده در خدمت حلقه‌های محدود قرار می‌گیرد، فشار مستقیم آن بر سفره مردم وارد می‌شود. این طبقه‌ی نوکیسه و بانفوذ، از هر آشفتگی سود می‌برد.

چهارمین دسته، شبکه‌ی بعضی از بانکی های ناسالم و سود محور است؛ مثلثی که با برخی مدیران ناکارآمد و حلقه‌های دلالی پیوند می‌خورد. آن بانکی که باید خون‌رسان تولید باشد، گاه به مکنده‌ی توان تولید تبدیل می‌شود. وقتی بخش مهمی از منابع مالی به‌جای کارآفرین، صنعتگر، کشاورز و شرکت دانش‌بنیان، در خدمت سفته‌بازی، بنگاه‌داری و معاملات غیرمولد قرار می‌گیرد، نتیجه‌اش رکود تولید، گران‌شدن وام، تعطیلی واحدها و بیکاری است. مردم از یک‌سو زیر بار تورم له می‌شوند و از سوی دیگر، همین منابع بانکی به‌صورت نامتوازن در اختیار حلقه‌های خاص قرار می‌گیرد. در چنین ساختاری، بانک از خادم اقتصاد ملی به ابزار بازتولید فاصله طبقاتی تبدیل می‌شود. پنجمین دسته، مسئولان ناکارآمد، بی‌برنامه و فاقد شجاعت تصمیم‌گیری‌اند. همیشه خیانت در لباس دشمنی آشکار ظاهر نمی‌شود؛ گاهی در قالب تعلل، بی‌عملی، روزمرگی، گزارش‌های بزک‌شده و عدم درک درد مردم بروز می‌کند. مسئولی که مسئله را نمی‌فهمد، اولویت‌ها را تشخیص نمی‌دهد، از میدان واقعی جامعه دور است و دائماً میان توجیه و فرافکنی در رفت‌ وآمد است، عملاً به فرسایش کشور کمک می‌کند. ناکارآمدی اگر مزمن شود، امید مردم را می‌گیرد و بزرگ‌ترین سرمایه نظام، یعنی اعتماد عمومی، آسیب می‌بیند. دشمن از چنین خلأیی بهترین بهره را می‌برد.

تصویری کمتر دیده‌شده از دوران جوانی رهبر شهید در کنار علامه طباطبایی منتشر شد؛ عکسی که علاوه بر نمایش پیوندهای عمیق میان نسل‌های پیشرو انقلاب و حوزه علمیه، برهه‌ای از تاریخ معاصر ایران را در قاب خود ثبت کرده است.»

ششمین دسته، نیروهای به‌ظاهر انقلابی اما بی‌ولایت، خسته، سهم‌خواه یا متوقف‌ مانده در ظواهرند. این گروه شاید در شعار، واژگان انقلابی به‌کار ببرند، اما در بزنگاه‌ها یا دچار محافظه‌کاری می‌شوند یا گرفتار منافع شخصی و جناحی. انقلاب را نمی‌توان فقط با ادبیات انقلابی حفظ کرد؛ روحیه‌ی ایثار، صداقت، ساده‌زیستی، تبعیت از ولایت، حضور در میدان و فداکاری لازم است. آن‌جا که انقلابی‌نماها با رانت، اشرافی‌گری، قبیله‌گرایی و حذف نیروهای مؤمن و کارآمد همراه می‌شوند، ضربه‌شان گاه از مخالف آشکار هم بیشتر است؛ چون چهره حق را مخدوش می‌کنند و مردم را نسبت به شعارهای اصیل بدبین می‌سازند. هفتمین دسته، تجزیه‌طلبان و هویت‌ستیزانی‌اند که با سوءاستفاده از مطالبات قومی، منطقه‌ای و زبانی، اصل یکپارچگی ملی را هدف می‌گیرند. ایرانِ قوی، ایرانِ متحد است. هر پروژه‌ای که بخواهد همبستگی تاریخی اقوام، مذاهب و مناطق کشور را بشکند، در نهایت در خدمت دشمن خارجی قرار می‌گیرد؛ حتی اگر در پوشش دفاع از حقوق محلی عرضه شود. تجربه منطقه نشان داده که تجزیه‌طلبی نه به آزادی می‌رسد و نه به رفاه؛ بلکه نتیجه‌اش جنگ داخلی، مداخله خارجی، فروپاشی زیرساخت‌ها و اسارت ملت‌ها در برابر قدرت‌های بیرونی است.

هشتمین دسته، جاسوسان، نفوذی‌ها و شبکه‌های جمع‌آوری اطلاعات و اثرگذاری پنهان‌اند. این‌ها فقط کسانی نیستند که سند محرمانه می‌فروشند؛ گاهی در قامت تحلیلگر، مشاور، فعال رسانه‌ای، کارشناس اقتصادی یا فرهنگی ظاهر می‌شوند و مأموریت شان تغییر محاسبات مسئولان و افکار عمومی است. نفوذ، یعنی دشمن بدون لشکرکشی، در نظام تصمیم‌سازی، اولویت‌ گذاری و ادراک نخبگان اثر بگذارد. اگر مسئولی را قانع کنند که علاج مشکلات فقط از مسیر وابستگی می‌گذرد، یا جامعه را به این باور برسانند که مقاومت بی‌فایده است، هدف نفوذ محقق شده است. نهمین دسته، بعضی از روحانیون و چهره‌های مذهبیِ زاویه‌دار با اصل ولایت فقیه و کارکرد هدایتی دین در عرصه اجتماعی‌اند. نقد درون‌ گفتمانی با تخریب مبانی تفاوت دارد. وقتی دین به یک امر صرفاً فردی و منزوی تقلیل داده شود و روحانیت انقلابی و دینی از مسئولیت اجتماعی و سیاسیِ خود تهی گردد، راه برای سکولاریزه‌ کردن جامعه باز می‌شود. چهره‌ای که از لباس دین اعتبار می‌گیرد اما در بزنگاه‌ها، مردم را نسبت به ستون‌های انسجام نظام بدبین می‌کند، تأثیرش به مراتب بیشتر از یک مخالف صریح بیرونی است؛ چون از سرمایه اعتماد دینی استفاده می‌کند

دهمین دسته، بخشی از اساتید غرب‌زده و دانشجویان مرعوب یا تربیت‌شده در چارچوب علوم انسانی تقلیدی‌هستند. مقصود، علم‌آموزی یا ارتباط علمی با جهان نیست؛ مسئله آنجاست که برخی محیط‌های دانشگاهی به‌جای تولید فکر بومی و حل مسئله ایران، به محل تکرار بی‌چون‌ وچرای نظریه‌های وارداتی بدل می‌شوند. وقتی استاد، پیشرفت را مساوی استحاله فرهنگی بداند و دانشجو، استقلال را عقب‌ماندگی تصور کند، دانشگاه از موتور پیشرفت به کانال انتقال وابستگی فکری تبدیل می‌شود. دانشگاه باید کانون نوآوری، عدالت‌ خواهی و مسئله‌ حل‌ کنی باشد، نه کارخانه تولید مقلد

♥️شب های جمعه آخه چه سری داره دلهامون میگیره شب های جمعه مادر میاد و کربلا بارون میگیره شب های جمعه یه دختری هی ذکر بابا جون میگیره 🎙 #حسین_ستوده ✳️ #جدید #️⃣ #مناجات_با_امام_حسین_ع #️⃣ #شب_جمعه_کربلا #️⃣ #استودیویی #️⃣ #احساسی #️⃣ #شب_جمعه_ست_هوایت_نکنم_میمیرم 👌به یاد امام خمینی، امام شهید سید علی خامنه ای و همه شهدا از صدر اسلام تا شهدای رمضان و تمام شهدای جبهه مقاومت

⚫️ پخش زنده مراسم بزرگداشت رهبر شهید 🔺حسینیه امام رضا علیه السلام لینک پخش زنده در آپارات : https://www.aparat.com/ircom_8/live

گزارش تصویری شب دوم بزرگداشت رهبر شهید مورخ بیست و پنجم تیر ماه سال 1405