هزار تا حرفِ قشنگ بلدم بزنم كه دست يه نفرو از باتلاق بگيره بكشه بيرون، اما خودم تو همون باتلاق درحال غرق شدنم. هزار راه بلدم كه حال كسیو خوب كنم، اما حالِ خودم سر جاش نيست. مثل غريق نجاتی‌ام كه تو دريا غرق ميشه. ترسناکه ولی مشكل من دنيا و اتفاقات مزخرفش نيست، مشكل من خودمم كه زورم به خودم نميرسه. انگار همه جوابارو بلدم اما همه رو غلط مينويسم. انگار آدرس درست رو ميدونم اما از كوچه اشتباه ميرم. انگار همه چشمه‌ها برای خودم خشكيده و راهی برای رفع اين تشنگی نميشناسم. انگار اتفاقِ خوبی ميتونم باشم، اما نه برای خودم، بلکه برای همه به جز خودم.

آغوشیو میخوام که مال من نیست

یکی,نه؛ تو

یچیزایی تو زندگی دیگه مثل قبل نمیشه؛ مثل اولین باری که دلت رو به غرورت ترجیح دادی و جفتش شکست.

گرچه هر روز میبینمش; اما چشمانم فراتر از دیدنش را میخواهد

می‌خوام تبدیل بشم به یه نبودن طولانی، اسمم که بیاد بگن اون؟ خیلی وقته ازش خبری نیست..اصلا معلوم نیست کجاست

من یه مشکلی دارم و اون متنفر بودنم از مردم نیست. مشکلم اینه که مردم حالمو بهم میزنن و من سعی می‌کنم ازشون فرار کنم.